Ontgroening of ontmoeting

Ik loop in mijn pauze naar buiten en struikel vrijwel direct over een enorme berg met rug- en slaapzakken. Jeetje, wat een boel tassen, zeg ik en ik kijk naar een jonge studente die alles naar binnen zeult. Aha, denk ik, de ontgroening is begonnen. Ik zag een paar dagen geleden ook al een groepje meiden in alle vroegte verkleed op hun fiets zitten. Terwijl ik mijn rondje in de zon loop denk ik terug aan mijn eigen ontgroeningstijd. Ik krijg meteen een verkrampt gevoel in mijn buik. Weet je wat ik mij afvraag terwijl ik over de Dam loop? Wat heeft de ontgroening die ik gedaan heb in Utrecht voor het studenten corps bijgedragen aan de vrouw die ik nu ben? Wat is de toegevoegde waarde geweest voor mijn eigen groei en evolutie? Het antwoord is duidelijk, namelijk niets. Ja, ik heb veel nieuwe leuke mede-studenten leren kennen, maar daar had ik de ontgroening niet voor nodig. Die ontmoetingen vinden sowieso wel plaats als je je aansluit bij een studentenvereniging. Voor mij was de ontgroening een aanslag op mijn lichaam. Ik heb me nog nooit zo moe gevoeld. Ik had geen stem meer, had keelpijn, was grieperig en voelde me ronduit slecht. Ik heb er alles aan gedaan om maar niet op te vallen, heb me aangepast, heb dingen gedaan tegen mijn gevoel in en ben grenzen over gegaan. En dit was de start van mijn studententijd, waarover gezegd wordt dat het belangrijk is, om je ’te harden’, om even je plek te weten zodat je tegen een stootje kan. Ben ik ontmoet in die begintijd voor wie ik ben? Nee. Werd er gesproken over hoe belangrijk het is om in je studententijd goed voor jezelf te zorgen en hoe dit er dagelijks uitziet? Nee. Heeft iemand mij verteld dat ik ertoe doe, ongeacht wat ik ga studeren, hoeveel tentamens ik haal en hoeveel studiepunten ik zal halen? Nee. Heeft iemand voorlichting gegeven over hoe om te gaan met alcohol, en het effect ervan, en de gevaren van drugs? Nee. Is er gesproken over hoe belangrijk het is om jezelf te waarderen, elkaar te waarderen, en dat je goed genoeg bent? Nee. Was er begeleiding in het verdiepen van de relatie met mezelf, en dat deze relatie de allerbelangrijkste is? Nee. In het Parool staat deze week dat de millennials de verloren generatie wordt genoemd. De twintig en dertig jarigen van nu, die de klappen opvangen van de keuzes die wij, de generaties erboven gemaakt hebben, hebben het lastig. Hoe zou het zijn als we jonge mensen, die net gaan studeren, werkelijk zouden ontmoeten, in plaats van ze te ontgroenen? Eigenlijk zouden we bij alles wat we doen onszelf eerst de vraag mogen stellen: wat voegt het toe? Wat is de toegevoegde waarde voor de mens, in dit geval de studenten. Levert dat wat ik doe een reflectie van waarde, verantwoordelijkheid en liefde, en zet ik daarmee een stap in waarheid? Het ontgroenen van jonge mensen heeft niets met ontmoeten te maken. En juist aan de start van zo’n nieuwe belangrijke fase, is dát wat er zo nodig is. Een moment van gezien worden, gewoon om wie je bent, wetende dat je niets nodig hebt buiten jezelf om je compleet te voelen. Er bestaan geen verloren generaties, er is alleen dat wat waar is en dat wat niet waar is. Ik ken veel millennials en ik kan niet anders zeggen, het zijn stuk voor stuk geweldige en inspirerende mensen. Net als al die studenten die nu in de ontgroening zitten. Waarom benadrukken we dát niet, vraag ik mij af, bij de jonge mensen die nu gaan studeren, waarvoor het leven toch al best een uitdaging is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares