Ontgroening

De ontgroening is weer begonnen. Al een paar dagen zie ik van die troosteloze (kijk mij eens stoer zijn) feuten voor de Albert Heyn hangen of hier in de buurt rondfietsen. De jongens zijn herkenbaar aan hun ranzige spijkerbroeken en jasje dasje, de meisjes aan hun knalroze beenwarmers en tshirt met teksten. Ze zien er allemaal verwaarloosd, uitgeput en lamgeslagen uit. Precies zoals ik me voelde toen ik zelf ontgroend werd in Utrecht. Ik was écht een groentje en om een voor mij nog steeds duistere reden had ik besloten om lid te willen worden van het Utrechts studenten corps (spreek uit koor). Tuurlijk, het is een leuke manier om mensen te leren kennen, dat is zeker zo. Alleen die ontgroening, die valt voor mij echt onder het kopje traumatische ervaringen. Nu was ik ook nog uitgeloot dus moest ik verplicht de hele zomer wachten totdat ik aan de beurt was voor de na-ontgroening. Een hel. Geheel nerveus en half in tranen begon ik aan deze voor mij vreselijke tijd waarbij met name het nauwelijks slapen bij echt heeft opgebroken. De ledenavonden waarbij je continu wordt afgezeken door de oudere leden vond ik grappigerwijs in tegenstelling tot anderen wel leuk, omdat ik ook daadwerkelijk leuk was. Doe een gebakken ei na ging mij heel goed af. Helaas begaf mijn stem het al na een paar dagen dus was ik afhankelijk van mime en overdreven toneelspel. Zodoende kreeg ik de lachers op mijn hand. Mijn feutennaam was ‘ik wil rijden Reineke’ en ik heb mij in die weken zoveel mogelijk gedrukt. Als we op appél moesten, dus in rijen zitten in kleermakerszit, viel ik in het geheel niet op. Mijn enorme pleasegedrag is mij gedurende die tijd goed van pas gekomen. Ik was moe, ik voelde me smerig, had geen stem, mocht niets, had vaak honger en dorst en moest ook nog eens prunissen trekken terwijl ik bijna staande in slaap viel. Waarom is de ontgroening eigenlijk? Dat heb ik me toen nooit afgevraagd, nu vind ik het echter best een interessante vraag. Om sterk en hard te worden? Om je een nul te voelen? Tuurlijk, het is één groot toneelspel, maar toch. Wat was ik blij toen het voorbij was. Mocht ik ooit nog een keer gaan studeren, dat sla ik het corps over en blijf ik gewoon lekker mezelf. Dat is namelijk niet iets wat je leert als lid van het studentencorps maar wat ik toen maar al te graag had willen leren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares