Oordelen (II)

Ik heb mezelf op een ‘ik observeer mijn oordelen’ programma van tien dagen gezet. Ik doe dit soort programma’s met mezelf wel vaker, omdat ik merk dat het me enorm ondersteunt en inzicht geeft in gewoontes en patronen. Dit keer is het oordelen, de volgende keer een ander onderwerp. Een aantal vriendinnen doen mee, waardoor ik niet alleen van mijn eigen programma leer, maar ook geinspireerd raak door dat van anderen. Zo appte een vriendin vandaag dat ze echt het verschil kan merken in een ‘Ik vind…..’ vanuit een eigen ervaring of een ‘Ik vind…’ vanuit een oordeel. Mooie observatie, want jeetje, wat vinden we toch vaak overal wel iets van. Met name over mensen die we nog nooit ontmoet hebben, over situaties waar we zelf niet bij waren of over situaties waar we geen ervaring mee hebben. Boeiend. Gewoon iets of iemand observeren, zonder reactie, oordeel of mening, is zo makkelijk nog niet. Ik ervaar dat hoe opener ik ben naar mensen, hoe minder oordelen ik heb. Ik merk dan steeds meer hoe leuk iedereen is, juist ook doordat we allemaal zo verschillen. Ook merk ik dat hoe milder en liever ik naar mezelf ben, des te minder ik mezelf veroordeel. En daarmee dus ook anderen. Veel en vaak oordelen zegt dus iets over hoe ik over mezelf denk en hoe ik met mezelf omga. Of ik fouten mag maken van mezelf. Het geeft veel rust om gewoon te observeren en niet meer overal iets van te vinden. Mezelf en daarmee anderen de ruimte te geven om te leren en te ervaren en te weten dat we allemaal weleens een stap zetten die wat onhandig is. Het lezen van de krant of rondneuzen op Facebook zijn geweldige plekken om te kijken waar ik nog in een oordeel schiet. Zo is daar het bericht dat Hilary Clinton president wil worden. Daar heb ik moeite mee merk ik en daar vind ik iets van. Een dergelijk oordeel staat vervolgens in de weg om eerlijk en objectief te kijken. Iets waar ik wel vaker moeite mee heb met presidenten en keuzes die er gemaakt worden op wereld niveau. Maar Hilary dus. Er zit iets bij haar wat ik bij mezelf nog niet wil zien. Dat is de uitnodiging die verscholen ligt in elk oordeel dat ik heb. Wat zegt dit over mij en wat wil ik in mezelf (nog) niet zien? Het enige verschil tussen Hilary en mij is de keuzes die we maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares