Op de bank

Ik ben begonnen aan de serie ‘In therapie’, die ik een tijd geleden op dvd heb gekocht. Prachtige en zeer sterk geacteerde serie, ik kan niet anders zeggen. Een welkome verademing om weer eens iets goeds op tv te zien. Overdag tv kijken, ik doe het weinig maar afentoe is het heerlijk. Zoals vandaag. Het gaat over een therapeut die in elke aflevering een andere cliënt op zijn bank heeft. Hij zit zelf in een leren fauteuil, er staat een glaasje water op tafel, overal staan kasten overladen met boeken en de bank oogt alsof er veel op gezeten is. Heerlijk cliché! Boeiend vak, dat van een (psycho)therapeut. De hele dag naar andermans problemen luisteren lijkt me best een uitdaging. Ik kan me zo voorstellen dat je het afentoe helemaal geschoten hebt, zoals in de serie ook naar voren komt. De therapeut gaat namelijk zelf ook naar een therapeut, iets wat me heel noodzakelijk lijkt. Ook therapeuten hebben emmers die afentoe vol zitten (om over hun aura nog maar niet te spreken). In het kader van integriteit en verantwoordelijkheid lijkt het mij van wezenlijk belang dat je je eigen leven en hoe je hierin staat, zeer regelmatig onder een vergrootglas legt als je met mensen werkt. Toen ik op een punt in mijn leven was beland dat ik merkte dat het niet zo lekker liep, en het wellicht tijd werd om hier en daar wat verantwoordelijkheid te gaan nemen voor hoe ik me voelde, heb ik nooit overwogen om met iemand te gaan praten. Mijn beslissing om toen al voor een vorm van healing en lichaamsgericht werk te kiezen, was omdat ik graag mijn lichaam óók aan het woord wilde laten. Ik vermoed dat ik altijd al gevoeld heb dat het voor mij in het leven niet alleen om het hoofd (de mind) gaat en dat praten alléén onvoldoende inzicht geeft in het totaal plaatje. Het blijft naar mijn mening hangen op een mentaal niveau waarbij het fysieke aspect geheel buiten beschouwing wordt gelaten. Je gaat niet echt naar de wortel. Waar het vroeger echt not done was om over dingen te praten, laat staan in therapie te gaan, is dit nu de normaalste zaak van de dag. De generatie van mijn ouders vroeg niet om hulp, ging niet in relatietherapie en over veel zaken werd niet gesproken. Wat een enorm verschil met mijn eigen generatie. Er is tegenwoordig voor alles wel een therapie uitgevonden. De therapeut in de serie oogt wat vermoeid, hij heeft een cliënt die verliefd op hem is, zijn huwelijk loopt matig en hij kijkt op tegen zijn sessies. Verhaallijn van de serie of zou dit gebaseerd zijn op de realiteit? Ik vermoed het laatste. De vraag die mij dan fascineert is: erken je als therapeut (en hiermee bedoel ik eigenlijk iedereen die met mensen werkt) dat je niet meer integer kan zijn en neem je een tijdje afstand van je rol als therapeut of ga je door met het behandelen van cliënten?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares