Opvoeden of laten opgroeien

Er is een wezenlijk verschil tussen kinderen laten opgroeien of kinderen opvoeden. Een verschil dat me dit weekend weer heel duidelijk is geworden én wat me ook altijd weer enorm raakt. Het laat ook weer zien wat voor een enorme verantwoordelijkheid het is om kind(eren) te krijgen. Het is zó veelomvattend. Iets waar, in mijn ogen, soms best licht over gedacht wordt. Het opvoeden van kinderen is hard werken. Kinderen worden vanzelf groot, hier hoeven we niet veel voor te doen. We geven ze te eten, zorgen voor kleding en een huis, kortom, we zorgen dat ze niets tekort komen. Als het goed met ze gaat, dan zijn we blij, en zijn we geneigd om ze minder aandacht te geven. Het gaat immers toch goed met ze. Maar hoe vaak tillen we ons (of andermans) kind op, kijken het in de ogen aan, en zeggen dat hij geweldig is. Dat hij ongelofelijk mooi is. Dat hij er helemaal mag zijn. Zomaar, zonder reden, je eigen kind vieren. Niet omdat hij iets goeds heeft gedaan maar omdat je wilt vieren dat jouw kind zo mooi is. Opvoeden gaat veel dieper dan laten opgroeien en betekent écht contact maken met je kind. Wat heeft ze nodig, hoe voelt ze zich vandaag, is ze zichzelf of zie je dat er iets aan de hand is. Dit kan alleen als er een verbinding is met het kind. Een verbinding met je kind die er kan zijn doordat je allereerst een  diepe verbinding met jezelf hebt. Doordat er echter een eigen fundering van liefde in mindere of meerdere mate bij velen van ons ontbreekt, en ja, ook bij mij,  is het opvoeden van kinderen (of het nu je eigen kinderen zijn of dat je er voor andere kinderen bent) niet iets wat we ‘even’ erbij doen. Het heeft niets net managen te maken, of een dagprogramma afwerken, of zorgen dat aan het einde van de dag alles goed en op tijd is gegaan. Kinderen willen ontmoet worden, gezien worden voor wie ze zijn. Niet beloond worden omdat ze iets goed hebben gedaan maar omarmd worden voor de liefde die ze zijn. Kinderen willen stralen en zich geweldigheid en grootsheid  kunnen en mogen voelen. Net zoals wij dit zelf ook graag willen. Velen van ons zijn nooit echt ontmoet voor wie we zijn. Dit is geen oordeel naar ouders toe, want ook zij weten niet beter. Dit weekend waren er een aantal kinderen bij de cursus aanwezig. Zonder een kick te geven, deden ze de hele dag mee. Kinderen weten wat waar is en wat niet waar is, ze weten wat wel en wat niet goed voelt, ze weten wie ze wel of niet een handje of een knuffel willen geven, ze weten precies wat er energetisch om hen heen aan de hand is en voelen alles haarfijn aan. Kinderen zijn, net als wij, één brok liefde. Heb jij vandaag je kind(eren) al gevierd?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares