Opvulling

Gisteren heb ik de documentaire ‘De ok vrouw’ met actrice Halina Reijn bekeken. Ik was aangenaam verrast en heb met veel interesse gekeken. De documentaire is universeel en raakt vele thema’s waar veel vrouwen mee worstelen. Niet alleen Halina en haar zussen, maar ik ook, en alle vrouwen om mij heen. En de mannen blijkbaar ook, gezien het aantal reacties op twitter. Halina noemt zichzelf een ok vrouw, wat op verschillende manieren is op te vatten. Ongewenst of ongewild kinderloos, maar daarmee ook helemaal oké. Maar is Halina, en daarmee wij allemaal, niet veel meer dan dat? Ik ben ook kinderloos, maar heb mezelf die titel nooit opgeplakt, en ook niet laten opplakken. Ik voel me namelijk niet kinderloos, ook al heb ik geen kinderen gekregen. Ook ben ik niet ongewenst of ongewild kinderloos, want hierin mis ik een stuk verantwoordelijkheid. Maar dat niet alleen, want gaat het leven wel over wat wij wensen of willen? Ook noem ik mezelf geen ok(é) vrouw, want ik ben zoveel meer dan ok. De documentaire laat zien hoe we allemaal op zoek zijn naar vervulling, iedereen op haar eigen manier. Maar is het vervulling of opvulling? We willen die partner die voor ons zorgt, we willen dat gezin, die drie lieve kinderen, we willen die kersttafel met boom waarbij we met elkaar vieren, we willen ergens bij horen, we willen die baan die ons erkenning en aandacht geeft, we willen dat huis, dat sociale netwerk, die avondjes uit en feestjes, we willen straks oma zijn, we willen knuffelen en zorgen voor, we willen ertoe doen, van waarde zijn, gelukkig zijn en foto’s op de schoorsteenmantel die ons laten zien hoe goed we het hebben. Maar bovenal willen we straks deze aarde verlaten met het idee dat we iets hebben toegevoegd en een stukje zingeving hebben achtergelaten voor al die generaties die volgen. Halina mist iets, en met haar miljoenen anderen. Vrouwen én mannen. Ze wil iets opvullen wat leeg voelt en denkt dat een partner en een kind hiervoor kunnen zorgen. Ze heeft een plaatje van hoe het moet of hoort te zijn, vol met verwachtingen van haarzelf en de maatschappij. De documentaire gaat niet over wel of niet een kind, wel of niet een partner of wel of niet dat gezin, of die geweldige baan. Het gaat over intimiteit, en het gebrek hieraan. Want ook al hebben we dat gezin met drie kinderen en een zorgzame man, dan blijft dat gemis, en die leegte. Het is enkel de andere kant van dezelfde medaille. We missen de intimiteit met onszelf, en daarmee met de ander, en het leven. Halina mist dat, en met haar miljoenen anderen. Vrouwen én mannen. We missen onszelf en dat is het grootste gemis wat er is. En dat gemis kan door niets buiten onszelf worden opgevuld. Ware zingeving zit niet in wat we doen, krijgen of hebben, maar in wie we zijn, in relatie tot anderen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares