Oud & moe

Vanmorgen zag ik een foto van Wilders en De Jager op de voorkant van de krant inzake ‘Griekenlandgate‘ en ‘Eurogate‘ en was onder de indruk van hoe ze eruit zagen. Wilders is in een paar jaar tijd tien jaar ouder geworden met een verwilderde look en De jager staat met één been in zijn graf. Lurkend aan een kopje koffie hangen zijn wallen tot onder zijn kin. Beide zien er uitgeblust uit. Oud en moe. Zij zijn niet de enige twee politieke mannen die er uitgeleefd uitzien. Als je een foto van Obama pakt van toen hij net begon als president en nu, dan zie je een man die zwaar geleden heeft. Heel grauw en heel mager. Als je in versneld tempo wilt aftakelen én grijs wilt worden, ga de politiek in, zou ik zeggen. Nee, even serieus, dit zijn wel de mensen die belangrijke functies bekleden en beslissingen nemen die ons allen raken. Wat zenden deze mensen voor signalen uit naar ons burgers? Doorwerken tot je erbij neervalt? Liters koffie drinken omdat je ’s nachts van alle stress niet kan slapen en nooit meer dan vier uur per nacht slaapt? Je functie uiteindelijk moeten neerleggen omdat je een burnout hebt of erachter komt dat je totaal geen privé leven meer hebt? Een werkweek van meer dan 80 uur vind ik niet normaal. Alleen mensen die wezenlijk goed voor zichzelf zorgen, van zichzelf houden en heel eerlijk in het leven staan, kunnen dat aan. En dan nog, het is en blijft een keuze die je maakt. Ook Agnes Jongerius van FNV zag ik onlangs op tv. Wat is er met haar gebeurd, zei ik tegen James, volgens mij moet die hoodnodig gaan slapen (en afvallen). De ogen van Opstelten hebben trouwens ook moeite om open te blijven, toen ik hem gisteravond op tv zag. Het was echt zoeken naar zijn ogen. Hoe zou Rutte zich voelen in deze crisistijd? Of beter gezegd, hoe zou zijn lichaam voelen? Hoe houdt hij dit vol?
Zelfs Peter R. de Vries legt het misdaadbijltje erbij neer. Hij is op, na zoveel jaren non-stop werken. Hij wil het zelf niet toegeven, maar als je het mij vraagt, is zijn lichaam geheel opgebrand. Zeven dagen per week, dag en nacht gewerkt. Zet de tv aan, sla een krant open of blader door een tijdschrift, en je ziet allemaal opgebrande mensen die gewoon maar doorgaan. Die leven niet, maar overleven. Die hebben verantwoordelijke en publieke functies, maar lijken ogenschijnlijk geen enkele verantwoordelijkheid te nemen voor hun geestelijk en lichamelijk welzijn. Het zomerreces is nét voorbij, en ze zien er allemaal uit alsof ze klaar zijn voor een hele lange vakantie. Een hele lange. Het woord sabbatical komt in me op….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares