Oude doos

‘Hi daar, ik was van de week in m’n berging en kwam een doos tegen van jou met privé spullen, hebben? Plus nog wat broeken enzo, kan je aan met kerst’. Dit appje kreeg ik deze week van James, met de vraag of ik langs wilde komen.  Ik moest lachen en begon meteen hard na te denken welke broeken dit in hemelsnaam konden zijn. Tuurlijk wilde ik langskomen, gezellig, appte ik terug, fijn om je nog even te zien. Als ik zijn appartement in loop, waar ik zelf ook lange tijd gewoond heb, zie ik een prachtige kerstboom. Wat leuk, zeg ik, en de engeltjes hangen erin! Jouw engeltjes, zegt James, wil je ze terug hebben? Welnee, zeg ik, onze engeltjes, en daarbij heb ik geen boom. We kletsen een tijdje, over onszelf, het leven, onze familie en nieuwe partners. Hoe is het met je ouders, vragen we elkaar, met oprechte en liefdevolle interesse. Wij zijn dan wel uit elkaar, maar voor mij is de connectie die ik voel met mijn ex-schoonfamilie onveranderd.  We nemen de lift naar de berging, waar het nog steeds behoorlijk vol staat. Ik heb opgeruimd, zegt James. Nou, dat is niet echt te zien zeg ik, en we moeten lachen. Hij tovert mijn doos met privé spullen en verloren broeken tevoorschijn. Kijk, je zilveren schoenen, zegt James. Staan die hier, zeg ik, wat leuk, die kan ik aan met kerst. De broeken komen me vagelijk bekend voor. Laat me weer zien hoe weinig we eigenlijk nodig hebben. De doos is loeizwaar. Wat zit erin, vraag ik hardop, en ik graai met mijn handen in de doos. Foto’s , albums, cassettebandjes, brieven en ga zo maar door. Alsof mijn hele leven van de afgelopen 44 jaar in één doos zit. Nou, ik ga veel weggooien zeg ik. Wat is dit voor steen, vraag ik hem, die mag weg. Geen idee zegt James, leg die maar op je buik, en hij stopt hem in een van de plastic zakken die hij heeft mee genomen. Dat is fijner tillen voor je dan zo’n zware doos. We moeten allebei lachen, en ik merk dat ik hem nog steeds lieverd noem en hij mij schat. Sommige dingen veranderen, maar de essentie niet.  Ik graai in de doos en stop alles in de tassen. Gooi je niet teveel weg, zegt James, die mijn opruim woede gewend is, het komt niet meer terug. Hoeft ook niet, zeg ik, it’s all in the heart. Als ik met twee uitpuilende plastic tassen, zilveren schoenen en drie broeken naar de voordeur loop, geef ik hem een dikke knuffel. Mooi heh, hoe we dit doen, zeg ik, dat mogen we waarderen. Jahaaa, zegt James, en begint te lachen. Doe je veel liefs aan je ouders zeg ik, écht doen heh. Ja doe ik zegt hij, jij ook? Ja, doe ik zeg ik. Wat later als ik thuis ben en alle foto’s door mijn handen laat gaan, krijg ik een appje: ‘Heel thuis aangekomen? Ik voel een diepe waardering voor ons beide en realiseer me dat liefde is, alleen relaties veranderen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares