Ouders

Pap, wat ben je aan het doen, zeg ik vanmorgen tegen mijn vader, terwijl ik aan de eetkamer tafel zit bij mijn ouders. Hij heeft een stapel boeken voor zich liggen, van dat hele saaie bruine inpakpapier en een schaar. Zo op het eerste gezicht lijkt het alsof hij kado’s aan het inpakken is. Ik ben mijn boeken aan het kaften, antwoordt hij, alsof hij dat altijd op vrijdagochtend doet. Okee……zeg ik, en kijk hem vragend aan. Ja, ik wil niet dat mijn boeken vies worden tijdens de reis. Tuurlijk. Op zo’n moment geniet ik enorm van mijn vader. Het wordt helemaal lachen als mijn moeder vertelt wie ze is tegengekomen tijdens een tentoonstelling en triomfantelijk het visitekaartje voorleest wat ze van deze vrouw gekregen heeft: biodanza, ken je dat, schat? Ja, mam, dat ken ik, dat heb ik ook ooit een keer uitgeprobeerd, maar het is niet mijn ding, het is iets met dansen. Oh, zegt mijn vader, wat voor dansen dan, zoiets als paaldansen? Of ik nog even met de I-pad wil helpen, voordat ik wegga. Mijn moeder heeft sinds kort een I-pad en dit brengt nogal wat teweeg, zowel voor haar, maar ook binnen het huwelijk. Hoe moet ik ook alweer foto’s mailen (dit heb ik bij een vorig bezoek ook met haar gedaan), volgens mij gaat het mij nooit alleen lukken. Ok, mam, eerst naar je mail. Huh, ik moet toch naar de foto’s. Ja, maar je moet eerst een nieuwe mail openen. Volledig voorovergebogen hangt ze boven de I-pad (nieuwe bril mam?) en samen plakken we de foto’s in de mail. Met veel te veel geweld drukt ze met haar vingen op het scherm. Rustig mam, zeg ik, het scherm is heel gevoelig, je moet het heel rustig aan tikken. Ik hoor wat gegrom en ik moet lachen. Hoe herkenbaar. Bij vertrek vraag ik mij af of mijn moeder dit inderdaad óóit gaat leren, maar het leuke is, het maakt mij niet uit. Ook als ik het nog tien keer moet uitleggen, dan is dat prima. Ik kan steeds meer voelen dat ik mijn ouders laat zijn wie ze zijn en waar ze zijn, dat ik niets voor hun hoef op te lossen, dat ik niets hoef te fixen, dat ik niet langer verwacht dat hun continue gekibbel in dit leven nog ophoudt of dat mijn vader gaat ophouden met sigaar roken. Het is wat het is en dat is helemaal prima. Ze gaan drie weken met vakantie en ik merk bij het afscheid dat ik zin heb om hun straks weer te zien en al hun verhalen te horen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares