Overgave

Het viel me de afgelopen week al op, afspraken werden afgezegd of verschoven en mijn dagen liepen anders dan ik dacht. Bij elke afspraak die niet doorging, kwam er iets anders voor in de plaats, wat helemaal klopte voor dat moment. Soms kwam er niet iets anders voor in de plaats, en was het hebben van geen afspraak precies wat nodig was. De hele week ben ik mee gegaan in deze flow, alsof ik in een opblaasbootje zat dat de rivier afgaat, meedeinend op de stroom. Een stroom waarvan je niet weet welke kant je bootje op zal gaan. Ik kan met een peddel enigszins proberen om mijn bootje een bepaalde kant op te sturen, maar al snel merk ik dat dit een illusie is. De stroom is sterker. De peddel is mijn controle. Durf ik zonder peddel in mijn bootje te zitten? Kan ik mij overgeven aan de stroom en heb ik het vertrouwen dat deze stroom mij in elk moment brengt waar ik nodig ben? Een situatie, een ontmoeting, een plek, een persoon of werk. Maar wat als de stroom te snel gaat, komt dan in mij op, kan ik dat wel aan. Of wat als de stroom rustig is, kabbelend en zonder duidelijke richting, kan ik daar mee zijn. Deze dagen gaan om overgave. Het overgeven aan een stroom, waarvan ik zelf niet weet waar naartoe. En het mooie is, de stroom is eindeloos. Ze gaat maar door, met telkens een ander landschap, een ander seizoen en een andere omgeving. Soms wil mijn hoofd even uit het bootje, om rustig aan de kant te zitten. Maar zo werkt het niet. Aan de kant zitten is comfort. Mijn bootje wil niet naar de kant, maar wil de stroom volgen. De uitnodiging ligt bij mij, om mijn peddel los te laten en met volledige openheid en vertrouwen te zijn met wat er is. Vaak is dat heel verrassend en anders dan ik ooit had kunnen denken. Maar het mooie is, de stroom heeft altijd het beste met mij voor. De stroom zorgt voor mij, op een manier die ik met mijn hoofd nooit zal kunnen begrijpen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares