Overgave

Het valt me op hoe vaak ik wil weten wat er in het volgende moment gaat gebeuren. Het is een anticiperen op dát wat gaat komen. Het is een vorm van controle waarin ik denk dat ik weet wat er gaat gebeuren, gebaseerd op mijn ervaringen uit het verleden. Durf ik mezelf werkelijk over te geven aan het leven, dat is waar ik momenteel mee bezig ben. Het leven als één grote ruimte zien, zonder vorm, waar ik onderdeel van uitmaak en waarin ik mij laat voortbewegen, vanuit het weten dat ik gedragen word.  Waar kleur ik mijn volgende momenten nog in, waar denk ik te weten hoe het moet zijn, waar ben ik bezig met creatie en vorm en waar ontwijk ik verantwoordelijkheid. Interessante vragen die de afgelopen dagen aan het licht zijn gekomen. Kortom, kan ik mezelf overgeven aan het leven? Overgave is een groot woord met veel betekenissen en plaatjes. Want hoe ziet overgave er eigenlijk uit? Wat moet ik dan doen, denkt mijn hoofd meteen. Die wil in actie komen, maar klopt dat wel? Zolang ik nog denk dat ik bepaal en denk te weten wat het volgende moment gaat brengen, zit ik niet in overgave. Zolang ik nog denk dat ik veel moet doen, moet strijden, vechten of verbeteren, zit ik niet in overgave. Zolang ik nog denk dat ik speciaal, belangrijk of anders ben, zit ik niet in overgave. Ik ben aan het ontdekken wat overgave betekent, gewoon in het dagelijkse leven. Hiervoor moet ik wel eerst alle plaatjes loslaten die ik heb op het woord overgave, en dat zijn er veel. Maar niet alleen op het woord overgave, eigenlijk alle plaatjes die ik heb in hoe ik wil of denk dat het leven moet zijn. Elke keer als ik bezig ben met het volgende moment of een stukje van mijn toekomst wil inkleuren, mag ik dieper zakken in mijn lichaam. Elke keer als ik ga bedenken wat ik straks ga zeggen of hoe ik vrijdag iets zal doen, mag ik ook dieper zakken in mijn lichaam. Hoe ik nu leef en de kwaliteit waarin ik elke stap zet, bepaalt hoe vrijdag zal zijn. Nee, ik weet niet wat er vrijdag gaat gebeuren, maar mijn keuzes van nu bepalen wel hoe ik mij vrijdag verhoud tot dat wat zich aandient. Overgave is het loslaten van vorm en tijd, wetende dat alles mij gegeven is wat ik nodig heb. Het is een meevaren op de stroom, wetende dat deze stroom continu in evolutie is en dat het aan mij is om hierin mee te gaan. Zodra ik ook maar iets tegen de stroom inga, is dit voelbaar in mijn lichaam. Overgave kent geen stappenplan, programma, to-do list, eindresultaat of actiepuntenlijst. Eigenlijk is het heel simpel, zei ik vanmorgen, maar maak ik het complex. Hoe zet ik deze stap, die ik nu zet. Wat er daarna komt, komt daaruit voort. Ik merk dat er een diepe moeheid loskomt. Een moeheid van al dat proberen en doen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares