Pasfoto’s

Vandaag was ik bij mijn zus in Haarlem met mijn andere zus. Mijn zus uit Haarlem heeft drie kinderen, twee dochters en een zoon en daarom ben ik tante jet. Of jet. Dat tante wordt geloof ik niet zo vaak meer gezegd en dat is ook volstrekt niet nodig. Ik ben erg dol op mijn nichtjes en neefje, ze zijn ook alledrie heel anders. Ik weet nog goed toen mijn zus haar eerste kindje kreeg, dat vond ik echt een groot en bijzonder moment. Een beetje alsof ik zelf een kind kreeg. Ok, heel klein beetje maar, want mijn zus heeft negen maanden al het werk gedaan. Zo’n eerste keer tante worden is heel speciaal. Vandaag zag ik een pasfoto liggen die gemaakt is op school. Het was net weer pasfoto tijd geweest. Ik heb van alledrie op mijn verzoek een pasfoto meegekregen en die zitten nu in het hiervoor bestemde pasfoto vakje van mijn portemonnee. Als ik die nu opensla, dan kijken die drie kanjers mij aan. Ik heb zelf niet echt de beste herinneringen aan die pasfoto’s maken op school, met name op de middelbare school niet. Gaf altijd stress én ik zat niet in mijn beste fase. Oftewel, geen ideale combie. Als ik die foto’s nu terugzie, dan denk ik echt: wat ging er om in mijn hoofd toen ik die dag wakker werd, was er geen modepolitie bij binnenkomst op school, had iemand misschien iets kunnen zeggen over mijn haar, en een typisch gevalletje van geen spiegel bij de hand…De fotograaf liet je ook altijd je hoofd schuin houden en probeerde heel lollig te zijn. Ik sta er meestal met een scheve mond op en verre van blij. Uiteraard had ik nét die dag een wondje bij mijn mondhoek, puist of ander onding in mijn gezicht. Ach ja, gelukkig is alles toch nog goed gekomen. Over mijn pasfoto in mijn paspoort wil ik het al helemaal niet hebben, dra-ma-tisch. Ik en pasfoto’s, geen fijn stel.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares