Wie ben je

Er zaten vanmorgen twee, wat oudere, mannen te ontbijten in het hotel. Ik raakte met ze aan de praat en ze kwamen uit Engeland. Oh, zei ik, wat leuk, daar kom ik net vandaan. Ze vertelden dat ze naar Amsterdam waren gekomen voor de musea en dat ze vandaag naar het van Gogh gingen. Er was daar een nieuwe afdeling, iets met moderne kunst, en ze vertelden mij hoeveel ze van Van Gogh zijn werk houden. Ik realiseerde mij dat ik de musea van Amsterdam niet ken, en dat ik al helemaal niet weet dat er een nieuwe afdeling is. Het nieuwe Rijksmuseum heb ik nog niet van binnen gezien en dit staat ook niet op mijn wensen lijstje. I am not really into musea, zei ik. Ik moest denken aan mijn trip naar Bath afgelopen zondag met mijn moeder, een prachtige plek die bekend staat om de Romeinse baden. Wil je niet even naar binnen, had mijn moeder gevraagd. Nee, niet echt, had ik geantwoord, ik loop liever rond. Wat is daar nou leuk aan, zo’n bak met stenen, was een gedachte die langskwam, maar die ik niet hardop uitsprak. Are you into music, vroeg een van de mannen. No, i am not into music. Mmm, ok, zei hij. You know what, zei ik, i am into people, that’s my specialty. En zo is het eigenlijk altijd voor mij geweest, ook al ben ik behoorlijk cultureel opgevoed. Ik ben als kind naar heel veel musea en tentoonstellingen geweest, waarbij de museumwinkel én het café standaard favoriet waren. Maar of ik er nou echt iets mee heb? Nee, totaal niet. Ook ben ik opgegroeid met klassieke muziek en ben ik menigmaal naar het concertgebouw in Amsterdam geweest. Ik kom uit een nest waar een bepaalde mate van culture interesse op prijs wordt gesteld, maar ik zit liever op een terrasje naar mensen te kijken of een praatje te maken met een lokaal iemand. Ik kan met een gerust hart naar London of Parijs, zonder ook maar één museum van binnen te zien. Wonderlijk eigenlijk, dat sommige mensen het werk van een schilder of de muziek van een componist vaak beter kennen dan dat ze zichzelf kennen. We worden groot gebracht mt cultuur, althans, velen van ons. We kunnen uren naar muziek luisteren, we bezoeken concerten, we kijken naar films, we gaan naar festivals, musea en tentoonstellingen, we verdiepen ons in literatuur en we lezen de grote dichters en filosofen. Maar hoe vaak luisteren we eigenlijk naar onszelf en wat ons lichaam ons vertelt? In welke mate worden we opgevoed om onszelf te leren kennen, in wie we echt zijn? Tijdens de cursus zaterdag hadden veel mensen moeite om zichzelf te presenteren, gewoon vertellen aan een ander wie je bent. Dat is niet gewoon voor ons, dat merk ik zelf ook. Het is makkelijker om te vertellen wat je doet, wat je gezien hebt, en dus ook welke boeken je gelezen hebt, welke musea je bezocht hebt en van wat voor muziek je houdt. Maar wat zou je vertellen over jezelf als je werd gevraagd wie je bent?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares