Love revolution

1.6 miljoen Nederlanders zijn sinds een paar dagen op zoek naar Pokémon. Het is de nieuwste rage onder telefoongebruikers, waarvoor jong en oud massaal de straat op gaan. Alhoewel, als ik mijn collega mag geloven wordt er ook veel gespeurneust vanachter de bureaus. Zal de werkgever blij mee zijn….Iedereen heeft het erover en zelfs de politie heeft het er maar druk mee. We zijn zo hard op zoek dat we volledig vergeten waar we lopen. Wat zegt een dergelijke rage over ons, is een vraag die bij mij omhoog komt. In een tijd waarin we onszelf op elk moment van de dag kunnen afleiden, is het Nintendo tóch gelukt om weer een nieuwe hype te creëren. Dat de jeugd teveel zit op een dag en hierdoor meer beweging krijgt, klinkt goed. Maar bewegen we nou werkelijk zoveel meer als we continu op onze telefoon kijken? Hoe is het mogelijk, vraag ik mijn collega vanmorgen, dat er in zo’n korte tijd zoveel mensen dit spel spelen? Omdat ze van Pokémon houden zegt ze. Nee, dat is het niet zeg ik, wat zit daarachter? Omdat we nog meer vertier willen? Nog meer vertier zeg ik, er is al zoveel afleiding. Wat mij het meeste fascineert is echter dit. Als we in een aantal dagen zoveel mensen op de been kunnen krijgen in slechts één land, wat kunnen we dan nog meer met elkaar bereiken? Héél veel. Ik geloof erg in samen en dat we alleen maar met elkaar dingen kunnen veranderen. Stel dat we niet massaal op zoek gaan naar Pokémon, maar meer naar elkaar? Waar dit spel zich focust op het individu en ons niet uitnodigt om bewust aanwezig te zijn, hoe zou het zijn als er een spel komt dat zich richt op met elkaar en ons verbindt als mensen? Juist in een tijd als deze zou het échte contact wat meer de aandacht mogen krijgen in plaats van een virtueel beestje wat niet meer dan een illusie is. In een tijd als deze is het juist nodig dat we er zijn en niet weglopen voor wat er werkelijk gaande is. Ik ben niet gegrepen door deze hype en dat zal ook niet gebeuren. Ik mag kijken waar mijn eigen afleiding zit en waar ik tijdelijk ontsnap uit de werkelijkheid. En ja, die werkelijkheid is niet altijd even rooskleurig en ook ik wil nog vaak niet voelen wat er in mezelf en om mij heen gebeurt. Maar ik merk ook dat hoe meer ik er ben, hoe meer ik in contact ben met mensen, hoe meer ik de tijd neem om iemand in de ogen aan te kijken en hoe meer ik met waardering en liefde voor mezelf op straat loop, ik een reflectie ben voor anderen. Afleiding en vertier gaan deze wereld niet veranderen, dat weet ik heel zeker. En pokémon ook niet. Het is dat stukje menselijk contact en verbinding waar zo’n enorme behoefte aan is. Of dit nu thuis, op werk of op straat is. Zolang mensen elkaar nog elke dag afmaken, is dat voor mij een teken dat dit mijn focus mag zijn. Elke dag weer. Stel je voor dat 1.6 miljoen mensen dit als focus hebben, in plaats van op zoek te gaan naar Pokémon, dan hebben we binnen een paar dagen een revolutie. Geen staatscoup zoals in Turkije, maar een ware love revolution!

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares