Politieke mannen

Ik zie een foto van ‘de drie mannen’ in de krant, te weten Rutte, Wilders en Verhagen, die vandaag begonnen zijn aan hun marathon onderhandelen. Geen gemakkelijke taak, die hen te wachten staat. Ze dragen alle drie vrijwel hetzelfde kleurloze pak en ze kijken alsof ze heel nodig naar de wc moeten. Misschien moeten ze dat ook wel….”We houden alle drie zoveel van dit land, dat we onder de huidige omstandigheden geen verkiezingen willen”, zo zegt Rutte. Ik lees deze woorden en ze doen me niets. Dat komt omdat ik het niet geloof, omdat het niet waar is. Er worden zoveel woorden gesproken maar wat is de energie áchter de woorden. Daar gaat het om. Iemand kan van alles zeggen, maar dit betekent niet dat het waar is. Vervolgens zie ik een foto van Poetin, nog zo’n politieke man, die met betraande ogen zeer ontroerd de camera in kijkt. Ook hier geloof ik niets van. Dit klopt ook, want de traan is veroorzaakt door de wind, zo meldt het onderschrift. Had dit er niet gestaan, dan hadden we als trouwe krantenlezers wellicht kunnen denken dat Poetin echt geraakt is door het feit dat hij voor de derde keer president is. Maar dat is dus niet zo. Ik zie en voel steeds scherper wat waar is en wat niet. Wat liefde is en wat niet. Bij mezelf, en de keuzes die ik elke dag maak, en bij de ander. Elke minuut heb ik weer de keuze om te kiezen voor liefde. Houden van wordt te pas en te onpas gebruikt, en nu zelfs in de politiek. Boeiende combinatie. Maar wat is écht houden van eigenlijk. Voor mij een boeiende en lange reis naar binnen om daar achter te komen. Ik ken er maar weinig die echt volledig van zichzelf houden en in liefde leven en zijn. Als deze mensen de woorden houden van spreken, dan geloof ik ze. Dan komen ze bij me binnen. Anders blijven het woorden, niets meer en niets minder.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares