Pool of love

Ik ben nooit een waterrat geweest en vraag me soms weleens af of ik überhaupt heb leren zwemmen. Hoewel ik me wel kan herinneren dat ik mijn zwemdiploma’s heb gehaald (diploma B was een zware beproeving en moest ik twee keer doen omdat ik niet onder water kon zwemmen), is zwemmen nooit een favoriete hobby van mij geweest. Hier is echter verandering in gekomen. Ik ben gisteren, vrijwillig, gaan zwemmen met een goeie vriendin in een prachtig verzorgd en fijn zwembaden complex in Amstelveen. Ik heb zelfs een Speedo zwembrilletje gekocht! Na een geweldige zwembad sessie in Engeland tijdens mijn cursus is er iets bij mij veranderd. Ik heb mogen ervaren hoe ondersteunend zwemmen kan zijn en hoe het water een reflectie is van hoe ik leef. Het voelt alsof ik helemaal opnieuw leer zwemmen, maar dit keer zonder de onderliggende angst die vrijwel altijd met zwemles gepaard gaat. Kinderen leren zwemmen zodat ze niet verdrinken. Zodoende is angst voor het water al vrij jong aangeleerd, want kinderen voelen dit. Ik heb genoten gisteren in het zwembad. Ik lag niet fanatiek in het zwembad omdat ik iets moest bereiken, ik hoefde niet  minimaal 25 banen te trekken, ik kwam niet met het idee ‘om mijn lichaam bikini proof te krijgen’ en ik heb geen enkele keer op de klok gekeken ‘hoe lang moet ik nog’. Ik heb geoefend met ademhalen, ik heb voor het eerst van mijn leven de bodem van een zwembad gezien (brilletje is fantastisch), en ik heb geobserveerd of ik bij mezelf kon blijven in dat grote bad. En ja, ik heb ook nog wat gezwommen. Ik leer de borst crawl, maar alles, ook buiten het zwembad, begint met mijn ademhaling. Dus dat is nu mijn eerste focus. De rest volgt vanzelf…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares