Puuzelen

In het kader van ‘Help, ik zoek een hobby’ kwam ik dit weekend op het lumineuze idee om te gaan puuzelen. Je moet toch wat. Of we nog een puzzel hebben, vroeg ik aan James. Hij keek me wat argwanend aan. Ik ben wat impulsief zo afentoe, en doe de dingen graag in (korte) fases. James vroeg zich daarom af of het puuzelen een blijvertje zou zijn…Wat denk je zelf, vroeg ik hem. Ik wil graag beginnen met iets kleins, zei ik nog. Misschien hebben je ouders nog iets liggen? Gisteravond kwam hij ineens met een enorme Ravensburger doos tevoorschijn, die blijkbaar nog in de berging lag. Op zich een prima plek voor een puzzel. Alleen al van die doos raakte ik volledig in paniek. Kijk, 5000 stukjes, zei James met een grote glimlach. Ik heb nu al stress. Voor ik er erg in had, lag de doos geopend op de grond en was ik James kwijt. Hij heeft dit blijkbaar vaker gedaan want met enorme snelheid en tact lag er opeens van alles op kleur, geordend en wel. Je moet met de buitenkant beginnen schat. Tuurlijk, lieverd. Ik ben er even bij gaan zitten, maar hield het niet lang vol. Kijk, als het nou een puzzel is van Maxima, of een herdershond. Maar nee, het is een Giovanni Paolo Panini, een gezicht op modern Rome….Alle stukjes lijken op elkaar. Ik heb vandaag een korte poging gewaagd, op zoek naar kantjes. Dat is op zich best te doen. De rest is allemaal donkerrood en bruin, ik zie het verschil niet. Gelukkig is de puzzel slechts is 1,50 bij 1 meter, dus er zitten best wat kantjes tussen….Sinds James terug is van werk, is hij aan het puuzelen. We hebben het hier over professioneel puzzelen, roept James. Geen kinderpuzzel, maar een puzzel voor volwassenen….Nu gaat hij ook nog blaten. Help, mijn man heeft een hobby! (p.s. het is wel uitermate stil in huis….)

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares