Ramptoerisme

Laat Lesbos stralen met jouw hulp. Dit zijn de woorden van Sunweb vakantiereizen die ‘barmhartige vakantiegangers een heel bijzondere tijd onder de zon’ bezorgen. Zo lees ik in het Parool. Op vakantie naar Griekenland mét een doel. ’s Avonds kan er genoten worden van het ‘authentieke, charmante eiland’ met die ‘vriendelijke bevolking’ en in de ochtend wacht hun de vluchtelingen, die door oorlog en ellende alles zijn kwijtgeraakt. En dit alles in een vier sterren hotel. Het zit in ons mensen dat we graag willen helpen en dat is mooi. Dat past ons ook, want het leven gaat ook om mensen, in de basis. En in diezelfde basis zijn we allemaal met elkaar verbonden, dus het is logisch en menselijk dat we er voor elkaar willen zijn. Maar wanneer helpen we, en wanneer willen we ‘goed doen’ om onszelf een goed gevoel te geven? De vluchtelingen situatie op Lesbos is niet een op zichzelf staande situatie. Het is onderdeel van een groter probleem, waarvoor we allemaal verantwoordelijk zijn. Oók wij Nederlanders. Alle keuzes die we met elkaar op micro en macro niveau gemaakt hebben, hebben geleid tot de situatie waarin we ons nu bevinden. Met miljoenen vluchtelingen, mensen zoals jij en ik, waarvoor geen plek is. Dat we hier mede verantwoordelijk voor zijn is vaak iets waar we liever geen gehoor aan willen geven. We kijken ernaar, voelen een ongemak, wellicht een schuldgevoel omdat wij het beter hebben, verdrietig, machteloos en wat doen we dan? We komen in actie. Maar van waaruit komen we in actie? Dat is de vraag. Want doen we Lesbos werkelijk stralen als we tijdens onze welverdiende vakantie onvoorbereid ons gaan mengen tussen deze kwetsbare groep mensen? We willen zo graag goed doen, maar doen we dit werkelijk belangeloos, zonder dat iemand hier iets voor terug hoeft? En als we dan weer thuis zijn, nadat we toch ook nog wat vakantie hebben gevierd, voelen we ons dan beter omdat we geholpen hebben? Iemand werkelijk belangeloos helpen, doen we in mijn ervaring niet om onszelf beter te voelen. Iemand werkelijk helpen, vraagt om geen enkele vorm van erkenning, aandacht of gezien willen worden. Wat hier gebeurt, voelt voor mij als ramptoerisme, waar Sunweb zelf waarschijnlijk ook een aardig centje aan overhoudt. Er is niets mis met je vakantie vieren in een vier sterren hotel op Lesbos, maar laten we wel eerlijk blijven in wat onze werkelijke intentie is. Ik vraag me af of het Lesbos is, dat werkelijk gaat stralen, of dat het ons eigen ego is, dat een stralende boost krijgt en voor maandagochtend een boeiend verhaal voor bij de koffieautomaat. Ware verandering begint bij eigen verantwoordelijkheid. Dit kan ook hier, thuis, in dit moment. Het zit in elk detail en in elke keuze die we maken. Hiervoor hoeven we niet op rampvakantie naar Lesbos.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares