Reflectie

In mijn veels te zomerse kleren zit ik in een vrijwel lege trein vanuit Zandvoort aan Zee naar Haarlem mijn boekweit pannekoekjes op te eten. Wat een zomers strand avontuur had moeten zijn, werd uiteindelijk een nattig en een ‘kom laten we binnen gaan zitten met een kop thee en warme choco voor mijn neefje’ avontuur. Naast mij komt een vader met zijn zoontje zitten. Het jongetje krijgt wat te drinken van zijn vader, terwijl vader een flesje energy drink pakt. We raken aan de praat, over van alles en nog wat. Als het jongetje zijn eigen drinken op heeft, wil hij nóg meer drinken. Hij wijst naar de oranje energy drink van zijn vader en die vraagt: wil je een slokje, is zoet hoor!. Het jongetje wil gráág een slokje en kijkt vervolgens verlekkerd naar het flesje. Nee, niet nog een slokje, zegt zijn vader, dat is niet goed voor je. We kijken elkaar aan en hij begint te lachen. Ik drink dit eigenlijk nooit, zegt hij, veels te zoet. Ik zeg dat ik het ook nooit drink. Boeiend eigenlijk, zeg ik, dat we tegen onze kinderen zeggen dat iets niet goed voor ze is, maar dat we het zelf wel doen. Op station Haarlem zeggen we elkaar gedag en ik loop op mijn slippers door de zachte regen naar mijn zus. Als volwassenen zijn we zo’n reflectie naar kinderen, of het nou onze eigen kinderen zijn of niet. Als volwassenen weten we precies wat wel goed voor kinderen is en wat niet, en doen we allemaal ons best om ze dit duidelijk te maken en mee te geven. Maar hoe leven we zelf eigenlijk en zit hierin niet de grootste reflectie? We willen niet dat kinderen teveel snoepen, maar we doen het zelf wel. We willen niet dat kinderen teveel op hun telefoon zitten, maar we doen het zelf ook. We willen niet dat kinderen al op jonge leeftijd alcohol drinken, maar we drinken zelf wel dagelijks. We willen niet dat kinderen roken, maar we steken zelf wel een sigaretje op. We willen graag goed voor onze kinderen zorgen, maar we vergeten dit voor onszelf te doen. We willen graag dat onze kinderen eerlijk zijn en zeggen wat erin  hun omgaat, maar we doen zelf vaak alsof alles goed gaat en er niets aan de hand is. We willen niet dat ons zoontje energy drink drinkt, oftewel teveel suiker binnen krijgt, maar we drinken het zelf wel. Eigenlijk weten we allemaal wat goed voor ons is en wat niet, maar het te leven is de grootste uitdaging. Je bent nog iets te jong, zegt de vader tegen zijn zoontje, wijzend naar de energy drink. Maar is dat echt de waarheid? Wat maakt dat we denken dat energy drink als je 12 of 18 of 35 bent, wel opeens goed voor je is. We houden ons vast aan een leeftijd, maar eigenlijk houden we onszelf hiermee voor de gek. Terwijl ik bij mijn zus naar binnen loop, realiseer ik mij dat ik in elk moment een reflectie ben. Waar houd ik mijzelf nog voor de gek?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares