Relaties

Ik heb altijd gedacht dat alle relaties buiten mijzelf de belangrijkste waren. Toen ik klein was, waren dat mijn ouders en mijn zussen. Toen ik wat ouder werd, waren mijn vriendinnen de allerbelangrijkste relaties in mijn leven (en mijn lieve meester van de lagere school…). Toen ik weer wat ouder was, was mijn eerste vriendje de belangrijkste relatie in mijn leven en zo ging dat maar door. In de jaren dat ik heel graag moeder wilde worden, dacht ik dat de relatie met mijn toekomstige kind de allerbelangrijkste zou zijn. Kortom, ik heb altijd de relatie met de ánder belangrijk gevonden en ik heb deze ook altijd veel energie en aandacht gegeven. Van sommige relaties ben ik heel afhankelijk geweest, heb ik erkenning en goedkeuring gezocht, en weer bij een andere relatie kon ik maar niet genoeg aandacht en liefde krijgen. Sommige relaties waren benauwend, verstikkend en bij sommige had ik hoge verwachtingen en zat er veel investering in de relatie. Van mijn toekomstige kind verwachte ik onvoorwaardelijke liefde en het gevoel dat iemand mij nodig had en sommige relaties duurden maar heel kort, omdat langer niet nodig was. Heel veel verschillende relaties dus, maar altijd in relatie, en dat is ook zo mooi aan het leven vind ik.  Sinds een paar jaar ben ik tijd, aandacht en energie in mijn eigen relatie gaan steken, de relatie met mij. Ik kwam erachter dat deze relatie heel lang geen aandacht had gekregen, waardoor er weinig eigen liefde, zelf zorg en toewijding was. Ik merkte dat ik al langere tijd iets miste en in plaats van dit gemis op te vullen met iets buiten mezelf, begon ik een eerlijke en liefdevolle relatie met mij. Gaandeweg ben ik erachter gekomen dat mijn gemis voortkwam uit het feit dat ik nooit ’thuis’ was, bij mij. Ik was veel dáár, buiten mezelf, bij anderen, bij situaties, bij spullen, bij dingen doen, bij voeding en ga zo maar door. Ik weet nu dat de allerbelangrijkste relatie in mijn leven de relatie met mijzelf is. Dat is de relatie van waaruit alles begint, dus ook mijn relaties met anderen. Ik ben deze relatie nog steeds aan het verdiepen en dat zal ook altijd zo blijven. In die verdieping kom ik soms dingen tegen die best confronterend en pijnlijk zijn, met name het besef dat ik mezelf behoorlijk in de steek heb gelaten. Ze zeggen weleens, dat het grootste verdriet wat er is, ons eigen gemis is, oftewel, als wij niet bij onszelf zijn. Boeiend dat we in een wereld leven waarin alles erom draait om vooral niet bij onszelf te zijn. We hebben zoveel afleiding en comfort gecreëerd met elkaar, dat we zelden echt bij onszelf zijn. Boeiend en verdrietig, want we zijn allemaal zo mooi, zo liefdevol, krachtig en zo geweldig.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares