Rijk

Na een heerlijke ochtend bij mijn ouders thuis, sta ik klaar om met de auto naar de trein gebracht te worden. Wil je nog wat pasta mee, hoor ik mijn moeder vanuit de keuken roepen. Ze staat voor het voorraadkastje, precies zoals ze dat vroeger deed. Ik heb ook nog risotto, hele speciale, of wil je marmite? Marmite, jeetje, dat woord heb ik lang niet gehoord, eten mensen dat nog? Dank je wel mam, ik ben helemaal ok. Oh kijk, ik heb ook nog een blikje tonijn, dat vind je lekker, toch? Ja mam, dat vind ik lekker. Ik stop het blikje tonijn bij mijn andere spullen, te weten de grote garnalen (had mijn moeder goed onthouden dat ik die zo lekker vind), een avocado en wat amandelen. Het voelt net als vroeger, met het enige verschil dat ik wat wijzer, langer, volwassener en nóg leuker ben.  De blonde krullen zijn hetzelfde gebleven. We hebben net foto’s zitten kijken, die mijn moeder de afgelopen tijd in mapjes heeft gedaan. Ik ben enorm aan het opruimen, zegt ze. Kijk, dit mapje is van jou. Foto’s van mij met vriendinnen van vroeger. We moeten allebei lachen om hele verkeerde kapsels en mode trends uit het jaar kruik. Maar er zijn ook foto’s van mijn ouders. Kijk, deze foto van de tennisclub, van deze groep mensen is bijna iedereen dood. Tja. Jeetje, mam, moet je kijken, wat ben je mooi hier. Dit zeg ik wel drie keer, bij drie verschillende foto’s.  Ik kijk naar een foto van mijn ouders en zie een prachtig stel. Moet je kijken mam, hoe knap jullie hier zijn en zó jong nog. Ik neem wat foto’s met mijn I-phone van de foto’s en stuur deze via Facebook naar de desbetreffende vriendinnen. Sommige heb ik al heel lang niet gesproken, andere spreek ik heel afentoe. Het doet er niet toe, merk ik, tijd speelt geen rol.  Iedereen antwoordt binnen een uur. Leuk om weer even contact te hebben. Mijn moeder verbaast zich over het feit dat iedereen zo snel reageert en dat kan ik begrijpen. Mobiele telefoons mam. Maar hebben jullie daar tijd voor? Tja. Je moet de garnalen wel marineren in de olijfolie met knoflook, zegt mijn moeder nog. Als ik later in de trein zit, voel ik me enorm rijk. Niet door de avocado of garnalen die ik wel moet marineren, maar door deze ochtend, het samenzijn, het contact, de liefde die er is en wat voor enorme lieverds mijn ouders zijn. In de trein app ik de foto van mijn ouders naar mijn zusjes. Handsome, krijg ik terug, net als wij. Tja.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares