Roken door de stress

Haar stem klinkt rokerig en schor, niet een typische stem voor iemand die bij een huisartsenpraktijk werkt. Ik bel naar Nico van Hasselt, de oudste huisarts van Nederland, die met zijn 93 jaren nog steeds zeven dagen in de week werkt. Zijn vrouw Ineke is zijn assistente en is door de stress van de praktijk gaan roken. Wat zijn jullie enorm inspirerend zeg ik, nadat ik mezelf heb voorgesteld.

Zowel Nico als Ineke zijn van die mensen die ik meteen in mijn hart sluit. Het zijn mensen waar je me midden in de nacht voor wakker mag maken, ook al heb ik ze nog nooit ontmoet.  Terwijl ik met Ineke aan de telefoon zit, vertel ik haar dat ik haar eerlijkheid zo op prijs stel. Wat bedoel je vraagt ze. Nou, je zegt gewoon in het interview door de NOS dat je bent gaan roken door de stress. Maar ik ben ook gaan roken door de stress, zegt ze. Iemand heeft me ooit een sigaretje aangeboden en toen ben ik nooit meer gestopt. De meeste mensen zeggen dat ze roken lekker vinden, zeg ik, maar laten we eerlijk zijn, roken is niet lekker. Jij zegt eerlijk waarom je rookt, daar houd ik van.

Het leven mooier maken dan het is, of doen lijken, of onszelf beter voor willen doen, dan gewoon laten zien wie we zijn en wat er is: het wordt ons met de paplepel ingegoten. social media doet daar nog een behoorlijke schep bovenop. Het nodigt niet uit tot transparantie en authenticiteit. Zelden zie ik een doorregende foto voorbij komen van iemand in een tent die net ruzie heeft gehad met zijn of haar partner en het helemaal gehad heeft. Soms lijkt het wel alsof het altijd maar goed gaat en het leven alleen maar mooi is, terwijl dit offline niet het geval is. In welke mate draag ik mijn steentje hier nog aan bij?

Hoe transparant ben ik, is een vraag waar ik elke dag mee bezig ben. Best confronterend af en toe, maar tegelijkertijd ook verdiepend. Zonder transparantie is eerlijkheid onmogelijk. Ook ik ben niet altijd transparant en merk wat de impact hiervan is. Niet alleen op mijzelf, maar ook op de mensen om mij heen. Vandaag had ik weer een mooi leermoment in het revalidatiecentrum waar mijn vader zit, en waar mijn niet transparant zijn direct als een boemerang bij me terug kwam. Iets vaag, stiekem of niet in alle openheid doen, werkt niet. Het creëert separatie, ongemakkelijke stiltes en zorgt voor spanning.

Misschien is dat wel de reden dat ik Nico en Ineke zo inspirerend vind. Niets geen pretenties, niets geen doen alsof. Wat je ziet, is wat je krijgt. Als een ander transparant en open is, voel ik me altijd enorm op mijn gemak. Alles mag er zijn, ook de imperfecties en de gewoontes en patronen waar we liever een filter over plakken. Ik kijk nu al uit naar mijn ontmoeting met Nico en Ineke. Twee mensen die zichzelf zijn en zich zonder grootdoenerij inzetten voor anderen: die kom je niet vaak tegen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares