Rolmodel

Twee weken geleden las ik een artikel in de Volkskrant over de zelfmoord van de voor velen bekende  zanger Chester Bennington. Volgens de journalist was hij een rolmodel voor een getroebleerde generatie. Ik bleef hangen bij het woord ‘rolmodel’. Ik voelde een triestheid bij mezelf dat jongeren volwassenen als rolmodel uitkiezen die een leven leiden dat in hun eigen woorden ‘fucked up‘ is. Waarom kiezen zij daarvoor?

Elke zelfmoord is er een te veel, dus ook van deze Chester. Een man die een vrouw en zes kinderen achterlaat, maar blijkbaar het dagelijkse leven niet aankon. Wat heeft zich daar afgespeeld? Best triest dat een man die niet lekker in zijn vel zit, openlijk alcohol en drugs gebruikt en zichzelf een ‘fuck-up’ noemt, een rolmodel is voor veel jongeren. Er komt bij mij dan een behoefte naar boven om het daar over te hebben en in ieder geval aan te kaarten, want wat zegt dit over onze rolmodellen? Maar dat niet alleen: wat zegt dit over zijn fans die mee zingen met zijn zwaarmoedige teksten? De journalist vraagt zich aan het einde van zijn artikel af wat er mis is met de muziekindustrie en waarom zangers al deze geen andere uitweg zien dan de zelfverkozen dood. Terechte vraag, die we onszelf inderdaad mogen stellen. Als ik een kind zou hebben dat posters van Chester aan de muur had hangen, zou dat voor mij een reden zijn om een gesprek aan te gaan. Niet vanuit oordeel of dat het niet zou mogen, maar zodat ik meer begrip ervoor kan hebben en het waarom mij duidelijk wordt.

Voor mij is muziek (uitzondering daar gelaten) een vlucht en een afleiding, waarin veel mensen hun emotie storten en hun heil zoeken. Niet alleen als muzikant, maar ook als luisteraar. Het muziekwereldje wordt gezien als glitter en glamour waar het lijkt dat roem en erkenning het ultieme geluk geven. Niets is minder waar, en de praktijk laat dit zien. Hoeveel beroemde muzikanten zijn er niet al uit het leven gestapt, hetzij direct door zelfmoord, hetzij indirect door hun levensstijl van drank, medicijnen en drugs? Muziek is geen manier om te dealen met je jeugd en opgelopen trauma’s. We kunnen nog zo hard ons verdriet weg zingen, drinken of snuiven, maar hiermee nemen we geen verantwoordelijkheid en vindt er geen verandering plaats. We hebben er mee te dealen. Chester is hier het inmiddels niet meer levende voorbeeld van. Een volwassen man die nog steeds kampt met de onverwerkte trauma’s uit zijn ongelukkige jeugd. Niet zo lang geleden stond hij nog voor duizenden fans in Nederland te zingen en leek alles goed te gaan.

Misschien mogen we onze ogen wat meer openen en voorbij de muziek luisteren. Als zangers als Chester een rolmodel is voor jongeren, houd ik me hart vast voor wat ons nog te wachten staat in de wereld, met een generatie van tieners en twintigers die zoveel potentie heeft, maar opkijken naar mensen die het leven niet aan kunnen. Dat niet alleen, maar die er een voor een voor kiezen om uit het leven te stappen. Wat zegt dit over deze generatie?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares