Rommel

Hi Serge, staat alles nog overeind? Serge is de beheerder van het Sarphatipark. We staan samen weg te waaien tijdens onze ochtendwandeling. Het gaat vanmiddag pas echt stormen, zegt hij, 120 km per uur. Dat klinkt als code oranje. En, lag er nog veel rommel vanmorgen of viel het mee? Het viel mee, maar wacht maar tot het lekker weer wordt, zegt hij. Vooral de zomer ben ik hier veel, ook de avonden. Hoe lang doe je over het opruimen dan, vraag ik. Soms wel drie uur per dag, antwoordt hij, en dan gebruik ik een karretje. Ik kijk hem verbaasd aan, drie uur, vraag ik. Ja, vooral als er gedronken wordt, dan laat iedereen gewoon alles liggen. Ik wil je best afentoe komen helpen hoor, deze zomer, met opruimen, maar eigenlijk is het te gek voor woorden dat wij de rommel opruimen van anderen. Kunnen we niet iets bedenken, opper ik. Volgens mij mogen de mensen wat meer op hun donder krijgen, op een liefdevolle manier weliswaar. Hij kijkt me lachend aan en ik zie aan hem dat hij al van alles heeft geprobeerd. Iets meer prullenbakken zou al fijn zijn, want ze zitten bijna altijd vol. Dat helpt niets, mensen staan gewoon op en laten hun troep liggen. Ik vraag me af hoe die mensen thuis leven. Hij vertelt me over de spuiten en de condooms die hij opruimt, en dat er elke avond veel ontmoetingen plaatsvinden in ‘het bosje’. Hij wijst naar een groen stukje in het park, vlak naast de plek waar ik in de ochtend aan het steppen en twisten ben. Ik krijg nu echt alle inns & outs van het park te horen. Koningsdag is zijn favoriete dag, dan zijn er veel kinderen. De rommel die mensen achterlaten in het park, elke dag weer, is voor mij een reflectie van hoe we leven. Een leven waarbij we denken dat we alles kunnen doen, zonder dat dit een effect heeft op anderen. Een leven zonder werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor al onze keuzes. Elke stukje afval dat in het park op de grond wordt gegooid, is een stukje verantwoordelijkheid dat blijft liggen. Serge is een schat van een man, een man die zijn werk met liefde doet. Ik loop verder en zie een vrouw met een teckel in een tas. Zo nieuwsgierig als ik ben, vraag ik waarom haar hond in een tas zit. Met een beetje geluk ken ik tegen de zomer iedereen in het park. Dat is mooi, dan kan ik ze allemaal inspireren om hun rommel op te ruimen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares