Ruimteschip

Stel je voor dat iemand met een ruimteschip boven de aarde zou hangen, iemand die niet van hier is, wat zou die dan denken? Mooie vraag zeg ik, en ik blijf er nog even bij stil staan. Wat zou je inderdaad denken over ons mensen en hoe wij hier op aarde met elkaar leven, als je van bovenaf even toeschouwer mag zijn? Ik luister op het nieuws over de chaos en demonstraties die gaande zijn in Frankrijk en over de gevechten tussen rechtse en linkse radicalen in een ander land. Ook is er weer een boot met vluchtelingen omgeslagen, mensen waar niemand op zit te wachten, en die op zoek naar een veilige plek midden op zee verdrinken. Er wordt gevochten tussen voetbalsupporters, mensen op straat worden geliquideerd,  en binnen bedrijven en organisaties gaat het om geld, en niet om mensen. We hebben het nog steeds over zwarte piet, mensen worden uitgescholden op social media en we discrimineren elkaar omdat we er anders uitzien. Een op de drie huwelijken eindigt in een scheiding, het hebben van een affaire of vreemdgaan is normaal, en we hebben mediators en advocaten nodig omdat we niet meer met elkaar door één deur kunnen. We voeren oorlogen, we denken in nationaliteiten, hebben grenzen nodig om ons territorium af te bakenen en religies creëren separatie en afscheiding. Mensen kunnen niet met elkaar samenwerken, familieleden hebben geen contact met elkaar en we kijken massaal op een schermpje dat licht geeft en geluidjes maakt. Wat zou je inderdaad als toeschouwer in een ruimteschip op dit moment denken over hoe wij als mensen met onszelf en elkaar omgaan? Alles is er, en toch lukt het ons niet om in harmonie met elkaar op aarde te leven. Niet met elkaar, en niet met onszelf. Als ik als buitenaards wezen in dat ruimteschip zou zitten, zou ik toch met een grote glimlach naar de aarde kijken. Niet omdat we het hier zo goed voor elkaar hebben met elkaar, maar omdat ik weet dat het mogelijk is. Omdat ik weet dat we uiteindelijk allemaal van elkaar houden, ook al leven we dat nu niet. Omdat ik weet dat we allemaal hetzelfde zijn en allemaal hetzelfde willen, ook al zeggen we van niet. Zoals wij ’s avonds een hemel met sterren zien, zo is dat ook mogelijk hier op aarde. Ook hier vormen we één grote sterrenhemel, alleen kiezen velen van ons er niet voor om te stralen. Zolang het individu en persoonlijke behoeftes belangrijker zijn dan het grotere geheel, kan ik me voorstellen dat je als toeschouwer vanuit een ruimteschip een zaklantaarn nodig hebt. Wat extra licht, omdat het hier op aarde momenteel nog best wel donker is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares