Samenwerken

Tijdens een zakelijke skype meeting gisteren kwam het onderwerp samenwerken ter sprake. Mijn businesspartner M. en ik gaven aan twee mannen expressie in hoe wij graag willen samenwerken en dat hoe het nu gaat, er dingen voor ons niet goed voelen. We hadden het over gelijkheid, en hoe belangrijk het is dat bij een samenwerking iedereen gelijk is. Ik gaf als voorbeeld dat als ik bij de Chinees eten ga halen, mijn manier van interactie met de mensen die daar werken, hetzelfde zou moeten zijn als met andere mensen. Dus het afhalen van eten, dat ene moment, dat is ook een vorm van samenwerking en hier zou ik niet anders moeten zijn dan in andere situatie. Ik moest hier zojuist weer aan denken terwijl ik naar buiten keek en ik via de weerspiegeling in het raam mijn vaste pakketbezorger aan zag komen lopen. Ik begon al te zwaaien (naar een leeg raam, want hij was er nog niet eens) omdat ik wist dat het pakketje voor mij was. Ik neem vaak pakketjes in ontvangst de laatste tijd omdat ik veel thuis aan het werk ben. Goh, ik lijk wel een postkantoortje, zei ik de laatste keer tegen hem, terwijl er verschillende pakketjes in mijn gang stonden. Maar vandaag kwam hij dus voor mij. We zijn inmiddels al best goeie vrienden aan het worden en het zijn dit soort contacten die ik enorm waardeer. Waardeer, en die iets over mij zeggen. Ik vind het namelijk een mooie oefening om te observeren wanneer ik ‘anders’ ben bij mensen. Wanneer schiet ik in een rol, wanneer word ik opeens heel beleefd, wanneer doe ik kortaf, wanneer voel ik mij kleiner of juist beter, bij wie schiet ik uitermate snel in een irritatie, en bij wie doe ik heel aardig. Zo mailde ik gisteren naar een gyneacoloog, een man op leeftijd, die ik twee jaar geleden voor het laatst heb gezien. Ik ervaarde een subtiele verandering in mij terwijl ik spontaan begon te typen. Die subtiele verandering vond plaats in mijn hoofd. Ik begon te twijfelen aan mijn aanhef, had de overtuiging dat ik ‘u’ moest schrijven en bij de afsluiting wilde ik lieve groet typen, en dit mocht opeens niet. Van mijn hoofd. Ik schoot in een ‘wat hoort’. Gelukkig had ik het door……ik heb een geweldige leuke email gestuurd, helemaal Mariette, en zo wil ik graag bij iedereen zijn, helemaal mezelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares