Schatkamer

Voor een groot deel van mijn leven heb ik rondgelopen met een leegte in mezelf, waarbij ik eigenlijk, nu terugkijkend, op zoek was naar contact. Contact en intimiteit. Hoewel ik het ervaren heb als leegte, als iets wat ontbrak, kan ik nu zien dat het meer een ruimte was waarmee ik zelf nog geen contact had gemaakt. Een soort van schatkamer, in jezelf. Als je mij nu vraagt wat de gemene deler is van ons mensen, en dan bedoel ik ook echt iedereen op aarde, dan is dat onze behoefte aan contact en intimiteit. Er is niemand die daar geen behoefte aan heeft. Dus ook niet de mensen die ervoor kiezen om alleen op een eiland te wonen, die zeggen dat ze alleen van dieren houden, 80  uur per week werken of die een metershoge muur om zich heen hebben gebouwd. Het is deze gemene deler die ons verbindt en gelijk maakt. En jeetje, wat doen we veel en wat zoeken we een boel afleiding om onze eigen schatkamer te ontwijken. Ik heb lange tijd gedacht dat ik dit contact kon vinden door erg mijn best te doen, door aardig te zijn, door mezelf te zoeken in het buitenland, door een druk sociaal leven te hebben, door alcohol te drinken, drugs te gebruiken, te feesten met veel mensen, een kind te willen, veel yoga te doen, spirituele cursussen te volgens, seks te hebben, veel te eten, weinig te eten, hobby’s te hebben, continu bezig te zijn, veel te sporten en ga zo maar door. Ik was tot veel in staat om dat gevoel van leegte niet te hoeven voelen. Gisteravond kwam ik terug in de Pijp na een heerlijke 24 uur in Hattem die volledig in het teken stond van contact en intimiteit. Het was nog druk op straat, toen ik met mijn koffertje via het park naar huis liep. Door een dansende mensen massa baande ik mij een weg naar mijn huisje. Een grote leegte viel als een deken over mij heen. Dat wat we het liefste willen, waar we het meeste behoefte aan hebben en waar we allemaal zo naar op zoek zijn, proberen we buiten onszelf te vinden. Ik kijk mensen aan, maar niemand kijkt terug. We kiezen er massaal voor om uit contact te gaan. Dat wat we het liefste willen, zoeken we in een illusie. Boeiend. En zo herkenbaar. We denken dat de schatkamer ergens daarbuiten te vinden is. Als ik maar dit doe, als ik maar dit krijg, als ik straks dat ben, als ik maar die erkenning of aandacht krijg, als ik maar flink mijn best doe, 5 keer per week sport, als ik die twee wijntjes op heb, als het maar gezellig is, als ik die xtc pil neem en als ik maar flink feest, wie weet dat ik me dan eindelijk vervuld voel. En heel even lijkt dat zo te voelen. Héél even. En dan is die leegte er weer, die nooit is weggeweest. Ik loop met mijn koffertje langs al die mensen heen en voel hoe gelijk we zijn. Gelijk in onze behoefte aan contact en intimiteit. Het duurt even voordat ik de deken van leegte van me af kan schudden. In diezelfde deken zit ook veel verdriet verstopt. Door vallen en opstaan, en door elke dag bereid zijn om te blijven leren, weet ik dat die leegte niet is wie ik ben. En die schatkamer, die gaat nergens naartoe. Die wacht, geduldig, totdat we ervoor kiezen om er contact mee te maken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares