Sigarenboer

Ik loop zo’n ouderwetse sigarenboer binnen in Amsterdam west, op zoek naar een zakje Fisherman’s Friend, in mijn spreektaal ook wel ‘frisse vrienden’ genaamd. Wat ruikt het hier naar rook zeg ik, als ik voor de toonbank sta in de piepkleine winkel, gevuld met rook- en leeswaar. Er hangt een penetrante rookwalm in de kleine ruimte, waardoor ik zo snel mogelijk weer naar buiten wil. De eigenaar zit met een sigaartje achter de toonbank en begint te lachen. Dat komt door mij, zegt hij, ik rook de hele dag door. De geur doet mij denken aan thuis en aan mijn vader die ook sigaren rookt. Terwijl ik een zakje frisse vrienden pak, vraag ik hem of andere klanten hier geen last van hebben. Nee, zegt hij, want die roken allemaal. Tja. Of zou niemand er iets van zeggen? Nou, dan is het mooi dat je vandaag een keer een andere reflectie krijgt, zeg ik tegen hem, terwijl ik afreken. Hij kijkt me wat wazig aan en stemt met enige weerstand in. Als ik weer buiten sta, haal ik opgelucht adem. Terwijl ik naar huis loop, zeg ik tegen mezelf dat ik hier niet snel weer naar binnen zal gaan. Ik vermoed dat de sigarenboer hier niet wakker van ligt, maar toch klopt er hier iets niet. Het laat mij zien hoe belangrijk reflectie is en welke verantwoordelijkheid we dragen in die reflectie. We denken te kunnen doen en laten wat we willen en waar we zin in hebben, zeker thuis of binnen onze eigen werkplek, maar is dat wel zo? De reflectie die deze sigarenboer mij geeft, en hij is een van de velen, is dat het o.k is om aan jezelf te denken, keuzes te maken waar je je comfortabel bij voelt, en dat je geen rekening hoeft te houden met de impact die jouw keuze heeft op anderen. In dit geval het roken van een sigaar. En als jouw omgeving dezelfde keuzes maakt, in dit geval roken, zul je nooit uit je eigen comfi tent gelokt worden. Dit is hoe we met elkaar dingen in stand houden en we elkaar in een onbewuste toestand houden, omdat we weten dat als we er iets van zeggen, dit niet altijd in dank wordt afgenomen. Vanuit mij is het geen oordeel naar mensen die roken, maar een eerlijke reflectie die ik geef, waarmee ik zeg: ik geef veel om mezelf en ik geef veel om jou, dit is niet wie jij bent, jouw keuze heeft op dit moment een niet liefdevolle impact op mij en dit accepteer ik niet. Wat gaan we daaraan doen? ‘We’ inderdaad, want we zorgen nooit alleen voor verandering. Alles gebeurt samen, in die continue reflectie die we elkaar dagelijks geven. Oók als je alleen thuis bent of in je tabakszaak en ook als er niemand kijkt. Soms hebben we iemand dichtbij nodig, en soms iemand die we nog nooit hebben ontmoet. Uiteindelijk doet het er niet toe wie het is, de vraag is echter: staan we open voor elkaars reflectie en brengen we in expressie als er iets niet klopt, juist omdat we om elkaar geven? We dragen een grote verantwoordelijkheid in hoe we leven en wat we daarmee laten zien aan de rest van de wereld. Het gaat hierbij niet om perfectie, maar om transparantie en openheid, wetende dat er in elk moment een envelopje zit met daarin een uitnodiging tot groei en verdieping.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares