Slaap lekker

Een tijdje terug was ik bij een interview met Arjen Lubach, waarbij de interviewer ter introductie tegen Arjen zei dat hij ontzettend veel doet en dat hij zich afvraagt hoe Arjen dit voor elkaar krijgt. Slaap je nog wel een beetje, vroeg hij vervolgens. Arjen begon te vertellen en zei al vrij snel ‘is dit wel interessant?’. Ik knikte vanuit de zaal meteen van ja, want ik vond de vraag heel verfrissend. Arjen vertelde dat hij midden in de nacht altijd een aantal uren wakker ligt. Dit zijn uren die hij benut voor het bedenken van ideeën voor zijn programma, om vervolgens nog even in slaap te vallen. Voor sommigen van ons is dit wellicht normaal; in mijn ervaring is dit iemand die een slaapprobleem heeft. Ik moest hier gisteren weer aan denken toen ik met een vriendin, die ik twintig jaar niet gezien had, ging lunchen in Haarlem. We hadden het over het belang van slaap en hoe deze wezenlijk en noodzakelijke ‘bezigheid’ volledig wordt onderschat. Ik moest denken aan wat Arjen zei, die alom geprezen wordt voor wat hij doet. Maar wat is de kwaliteit waarin hij al zijn werk doet, als je in een lichaam leeft wat ’s nachts niet voldoende tot rust komt? Vriendin vertelde mij iets wat bij me bleef hangen, iets wat ze gelezen had in een boek over slaap. Dat er inmiddels een aantal bedrijven zijn die aan sollicitanten vragen hoe het met hun slaap gesteld is. We leven namelijk in een wereld waarin we vol enthousiasme en waardering mensen een schouderklopje geven die tot diep in de nacht achter hun laptop kruipen. We zijn onder de indruk als iemand zegt dat hij deze week elke avond tot laat heeft gewerkt of midden in de nacht nog een mail heeft gestuurd naar collega’s. Velen van ons denken dan: wow, jij was nog laat wakker. Ik denk dan: what’s up, waarom werk je nog zo laat, hoe houd je dat vol en zorg je wel goed voor jezelf? Deze bedrijven hadden een zelfde soort gedachte. Waarom zou een bedrijf iemand willen aannemen die eigenlijk al uitgeput aan zijn of haar werk begint? In de trein terug naar huis begint het meteen te borrelen. Los van het feit dat vriendin en ik een ‘Slaap lekker’ avond in de planning hebben, omdat we beide zien dat mensen (en hun kinderen) omvallen, ben ik ook geïnspireerd door die bedrijven. Stel je voor dat alle bedrijven dit zouden doen en zij hun sollicitanten niet alleen naar hun werk CV vragen en wat voor moois ze het bedrijf kunnen brengen, maar dat zij ook naar hun self-care CV worden gevraagd? Met andere woorden, dat we mensen vragen naar hoe ze letterlijk in hun vel zitten en hoe ze voor zichzelf zorgen waardoor ze in de ochtend vitaal en in volle aanwezigheid hun werk kunnen doen. Wat is de kwaliteit van je slaap bijvoorbeeld, werk je nog tot laat en waarom, neem je voldoende rust en welke keuzes maak je, waardoor je op het werk alles kan brengen wat er in jou zit. We kijken nu voornamelijk naar talenten, kwaliteiten en werkervaring, maar we gaan volledig voorbij aan het lichaam dat elke dag het bedrijf binnen wandelt. Hoe mooi zou het zijn dat wanneer een bedrijf een nieuwe medewerker aanneemt, hij of zij meteen een goed voor jezelf zorgen cursus krijgt aangeboden, ter ondersteuning van de vaak drukke banen die we allemaal hebben. Met zoveel mensen die zich opgebrand voelen of oververmoeid zijn, lijkt me dit geen overbodige luxe. We mogen goed voor onszelf en elkaar zorgen. Niet voor meer winst of omzet, maar omdat we elkaar lief hebben en weten dat we de ander nodig hebben om ons werk te kunnen doen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares