Sleur

Vandaag op werk hebben we het over sleur, de voor velen van ons welbekende sleur in de relatie. Ik vraag me af of het eigenlijk wel bestaat, of dat het een plaatje is dat we plakken op het leven als vlucht van wie we werkelijk zijn en de potentie die we allemaal in ons dragen. Bestaat sleur, ook al ben je al jaren samen? Als we ervan uitgaan dat er geen eindpunt is in het leven in wat we leren en dat we altijd maar doorgaan, zonder eindresultaat, wat betekent dit dan voor ons dagelijkse leven? Elke dag is een nieuwe dag en krijgen we de mogelijkheid om te leren, te ervaren, te verdiepen, te groeien, te bloeien en ja, ook te stoeien. En dan is er weer een dag, en krijgen we weer de mogelijkheid om opnieuw te kiezen. Keuzes die we wellicht de dag ervoor niet gemaakt hebben, maar waar we vandaag wellicht wel ja tegen zeggen. Als er geen eindresultaat is en we dus nooit zijn uitgeleerd, hoe past sleur hier dan in? Niet, wat mij betreft. Zou het kunnen dat we sleur gebruiken als excuus om een verdieping van onze intimiteit uit de weg te gaan en om de relatie, en daarmee ook onze eigen relatie, niet verder te verdiepen? Als we ervan uitgaan dat we nooit uitgeleerd zijn, dan betekent dit dat er altijd nog wat te ontdekken is. Maar wat doen we, als we sleur ervaren? Dan gaan we dit buiten onze relatie ontdekken, in plaats van er binnen. We nemen een hobby, we gaan overwerken, naar een parenclub, we hebben een affaire, gaan naar onszelf op zoek, gaan meer eten of drinken, maken een wereldreis, gaan op Tinder, second life, kopen speeltjes, nemen een huisdier of bedenken iets anders om te ontsnappen aan de gevreesde sleur. Kortom, we zoeken afleiding. Afleiding van de sleur van de relatie, de sleur van het leven maar eigenlijk, de sleur die we in onszelf ervaren. Als we uitgekeken zijn op onze partner, zijn we dan werkelijk uitgekeken op hem of haar, of is er iets anders gaande? Zou het kunnen dat we het leven en daarmee alles waarmee we in relatie zijn, op een bepaald moment voor lief nemen? Als we kijken naar de natuur, dan lijken we nooit uitgekeken te zijn. De natuur is altijd in beweging en er is altijd iets nieuws, moois en magisch te ontdekken. Maar geldt dit niet ook voor ons mensen? Als we kiezen voor sleur, ontkennen we daarmee de magie van het leven en de persoon die naast ons staat. Sleur sluipt erin, wordt weleens gezegd, maar we zijn zelf de sluiperschutter. Wat het  vraagt van ons is om nieuwsgierig, open, kwetsbaar en eerlijk te zijn. Het vraagt van ons om ons over te geven aan wat er is en te vertrouwen dat dit precies is wat we nodig hebben. Dan is sleur onmogelijk en is er alleen maar die verdieping en ontvouwing van het magische wat er al is, en wat zich elke dag steeds meer en meer laat zien. Mits wij ervoor kiezen om het te zien.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares