Social media

Waar ik lange tijd een enorme afkeer had van alles wat met social media te maken had, zo heb ik vanmorgen een twitter account aangemaakt. Ik had een groot oordeel op facebook, vond twitter echt een zinloze tijdsbesteding en zag het nut niet van Lindedin. Kortom, ik zat in een heerlijke social media comfort zone. Daar waar de weerstand het grootste is, zit vaak onze grootste leerschool. En, merk ik steeds vaker, liggen ook onze (nog niet ontdekte) kwaliteiten. Social media gaat om expressie, om communicatie, om jezelf laten zien, waar je voor staat en hoe je in het leven staat, en ik ervaar nu hoe belangrijk het is om hier onderdeel van uit te maken. Ik kan wel zeggen dat ik er geen zin in heb, geen tijd voor heb en er niet aan mee doe, maar dit is nu eenmaal wel de wereld waarin ik leef. En schuilt hierin ook niet een tikkeltje arrogantie? Voor mij is expressie in mijn dagelijkse leven essentieel, dus waarom niet de digitale wereld hierbij betrekken? Het is nu eenmaal een manier van communiceren die erbij hoort, of we het willen of niet. Dus zo kan het geschieden, dat ik op tweede kerstdag een twitter account aanmaak, waarbij ik direct een lichte paniek ervaar. Ik ben nog niet eens begonnen, en ik volg al 30 mensen en instanties. Huh? Hoezo volg ik Marco Borsato, Femke Halsema en de Volkskrant? En wat doet Giel Beelen op mijn twitter pagina? Ik heb iets aangevinkt wat ik niet had moeten aanvinken. Godzijdank heb ik vrienden met twitter ervaring en bestaat er een dummies voor twitter. Ik heb mijn eerste tweet nog niet gestuurd, zoiets blijft spannend merk ik. En dat is precies waarom ik ervoor kies om steeds meer uit mijn zelf gecreëerde comfort zones te stappen. Ik vond mijn eerste blog op deze site ook spannend en mijn eerste facebookberichtje ook. Die spanning laat mij zien dat ik iets van mezelf achter houd, wat heel graag naar buiten wil komen. Hallo digitale wereld, here i am.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares