Sponsoring (2)

Mijn twee buurmeisjes kwamen gisteren naar mij toe rennen, toen ik ons hofje op kwam lopen. Ik heb de sponsorloop gedaan, roept mijn ene buurmeisje. Ik heb 9 rondjes gerend. 9!, zeg ik, wow, wat veel, heb je wel relaxed gerend. Ze begint te lachen en zegt van wel. Ze komt geld innen, dat moge duidelijk zijn. Wel grappig zeg ik, dat jullie nu hierover beginnen en ik vertel haar over mijn neefje en dat ook hij een sponsorloop heeft. Ik vertel ze dat ik hem geen geld ga geven en ze vragen me waarom niet. Omdat hij gaat rennen voor serious request zeg ik, en dat steun ik niet. Wat is serious request, vragen ze. Zodra ik begin te vertellen, weten ze al waar ik het over heb. Oh dat, zeggen ze, dat vind ik niks. Weet je, zegt mijn ene buurmeisje, ik zou dan eerder geld inzamelen voor ebola. Oh ja, zeg ik, waarom dan. We krijgen een leuk gesprek en ik leg uit dat ik ook niet voor ebola geld zou geven. Er is genoeg heel dichtbij wat we kunnen ondersteunen, zeg ik, waarom altijd zo ver weg. Ik betaal de 9 euro aan mijn buurmeisje, geld dat wordt gebruikt voor computers en wifi op school. Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af of het hele principe sponsorloop wel klopt, wel waar voelt. Waarom laten we kinderen rondjes rennen voor geld, ook al is het voor iets zinvols als computers op school. Zou het niet veel leuker zijn als we hiervoor iets anders bedenken, waar geen competitie en prestatiedrang om de hoek komen kijken, maar veel  meer hun eigen expressie en creativiteit. Met een sponsorloop willen ze allemaal de meeste rondjes rennen en ligt vergelijking op de loer. Wie de meeste rondjes rent, krijgt immers de hoogste beloning. Is dit wat we willen communiceren naar onze kinderen, dat hoe harder je rent in het leven, je meer bereikt?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares