Sponsoring

Deze week kreeg ik een mail van mijn lieve neefje Len (10) met het verzoek of ik geld wilde geven voor zijn sponsorloop op school. Volgende week gaat zijn klas rondjes rennen om het schoolgebouw met als doel geld in te zamelen voor serious request. Dit jaar staat de radio actie in het teken van sexueel geweld. Het voelt raar om dit woord in een email van een tienjarige jongen te lezen. Zou hij zelf begrijpen wat dit betekent, vraag ik mij af. Hij hoopt, zo schrijft hij, dat we hem willen sponsoren en we mogen ook komen kijken. Als ik de mail lees, zegt mijn hele lichaam dat ik niet wil sponsoren. En ik merk ook dat ik een paar dagen wacht om te antwoorden, om echt te voelen wat dit met mij doet en welke overtuigingen er naar boven komen. “Het is mijn neefje, dus echt flauw als ik geen geld geef”. “Wat moet ik in hemelsnaam terugmailen, zal hij het wel begrijpen?” “Wat onaardig van mij dat ik niet ga kijken, ik ben familie”. Nou ja, en zo nog een paar. Vanmorgen heb ik dit geantwoord, wetende dat waarheid boven alles uitstijgt. Door niet na te denken maar te voelen wat ik wilde schrijven, was de mail binnen een minuut verzonden.

Hi lieve Len,

Dank je wel voor je mail. Ik ga je niet sponsoren en dit heeft uiteraard niets met jou te maken, want jij bent helemaal geweldig. Het heeft ermee te maken dat ik zelf geen goed gevoel heb bij serious request, waar ze voor staan en dat een aantal mensen zonder eten en weinig drinken in een glazen huis gaan zitten. Dat voelt voor mij niet heel lief. Als het niet goed voelt voor mij, dan klopt het ook niet als ik er geld aan geef. Wat mij betreft mag je rondjes rennen (voorkeur voor lopen….) waarbij je gaat vieren hoe geweldig mooi je bent, niet alleen jij, maar je hele klas/school, dan zou ik juichend aan de kant staan en mee vieren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares