Sporen

Ik loop over de gracht richting centraal station. Ik neem tegenwoordig wat minder vaak de tram in de ochtend en wat vaker de benenwagen. Als ik wandel,  is er meer ruimte voor ontmoetingen, om dingen van dichtbij te zien en om contact te maken met mijn lichaam. Vanmorgen kan ik zien dat het gisteravond een zwoele, warme avond is geweest. Er ligt meer afval op de grond, ik zie een volle asbak voor een huis staan, twee verdwaalde slippers bij een grachtenpand, etensresten, lege blikjes bier en een bakje met wat saté saus. Mensen hebben tot lang buiten gezeten en dat is logisch, met dit zomerse weer. Maar waarom laten we toch zoveel zichtbare sporen achter, vraag ik mij af. Kunnen we niet van een zomerse avond genieten, zonder moeder aarde en de vuilnismannen te belasten? Langs mijn route staan ook veel prachtige rozen, in verschillende kleuren. Ik blijf staan om even te ruiken.  Hoe vaak staan we eigenlijk stil, niet alleen voor de rozen, maar hoe vaak staan we stil bij de sporen die we achterlaten? Als ik mijn leeg blikje drinken op straat gooi, laat ik een spoor achter. Andere mensen hebben hier wel of geen last van, maar het is voor het oog zichtbaar. Maar hoe zit het met de onzichtbare sporen, de sporen die we allemaal in elk moment achterlaten, maar waar we ons vaak niet van bewust zijn. De ruzie die niet is bijgelegd,  onze onverwerkte emoties, irritaties en onuitgesproken woorden, het verheffen van onze stem, de manier waarop we in de trein gaan zitten, hoe we over straat lopen, de manier waarop we bellen (en over straat lopen), op wat voor manier we fietsen door de stad, autorijden, een koffie bestellen, een email versturen en ga zo maar door. Al onze activiteiten, alles wat we door de dag heen doen, al die momenten, laten een spoor achter. De kwaliteit waarin we dingen doen, de manier waarop we praten en hoe we ons bewegen, bepaalt het onzichtbare maar wel voelbare spoor dat we achterlaten. Als ik boos ben en ik ga in de trein zitten, is dit voelbaar voor de mensen in de trein.  Als ik in een irritatie een mail of appje stuur, is dit voelbaar. We zijn ons hier vaak niet van bewust, maar de emotie laat wel degelijk een spoor achter. Elke stap die ik zet, laat een voetprint achter. Hoe vaak staan we stil bij wat voor voetprint we achterlaten en de keuze die we hierin hebben?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares