Stiekem

Een leuke vraag die ik mezelf deze week heb gesteld, dit naar aanleiding van een inspirerend gesprek met vriendin E, is: wat doe ik nog stiekem? Ja, stiekem. Dit kan heel subtiel zijn, maar ik ben erachter gekomen dat ik wel degelijk dingen stiekem doe. Het is net niet alles vertellen, alles laten zien, alles doen zonder terughoudendheid en zonder schaamte of schuldgevoel. Zo eet ik weleens iets uit het zicht van James, omdat ik niet wil dat hij ziet wat ik eet, (bv pinda’s)  omdat ik zelf al weet dat het niet goed voor me is, dus dan ga ik beneden in de keuken ‘stiekem’ eten. Ik wil dan eigenlijk niet toegeven dat ik iets nog eet. Terwijl ik dit opschrijf, kan ik meteen al voelen dat ik dit niet meer ga doen. Al pratende met vriendin E. ben ik erachter gekomen dat ik vooral dingen stiekem doe uit angst voor reacties of omdat ik weet dat het ‘anders’ is en daardoor niet gangbaar. Als ik bijvoorbeeld al weet dat de ander het er niet mee eens is, er een oordeel op heeft of heftig in reactie kan gaan, dan zorg ik er soms nog voor dat ik uit zicht blijf, of in ieder geval gedeeltelijk uit zicht. Zolang ik dingen stiekem doe, leef ik niet vol-uit. Ook halve waarheden vertellen, of het nét even iets anders vertellen waardoor ik weet dat de reactie minder zal zijn, is ook een vorm van stiekem voor mij. Ik houd dan toch iets achter. Iets stiekem doen is voor mij mezelf achterhouden, kleiner maken en een vorm van aanpassen aan mijn omgeving. Alsof ik nog niet helemaal mezelf toesta om mij te zijn, hoe subtiel en klein het soms ook is. Zolang stiekem er is, mag ik iets nog niet helemaal zijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares