Stil

Samen stil zijn is voor ons al een hele kunst, zo lees ik zojuist op de voorpagina van het Parool, na terugkomst van een kort bezoek aan Keulen. Blijkbaar heeft er op social media een verhitte discussie plaatsgevonden over dodenherdenking. Een discussie die geheel langs me heen is gegaan en ik moet zeggen, dat is best rustig. Het verbaast me niets dat het voor ons een hele kunst is om samen stil te zijn, want kunnen we eigenlijk wel alleen stil zijn? Echte stilte heeft niets met een afwezigheid van woorden en geluid te maken, maar huist diep van binnen, in ons allemaal. Toen ik gisteren mijn logeerbed in stapte rond 21:00 realiseerde ik mij dat we de dodenherdenking waren vergeten. Rond dat tijdstip liep ik buiten in de avondzon langs de Rijn. Ben ik nu een tegenstander van Dodenherdenking? Alles behalve. Ben ik dan een voorstander? Ook niet. Ik ben geen van beide. Het is belangrijk dat het er is, én soms vraag ik me ook af wat we de afgelopen 70 jaar geleerd hebben van hetgeen we herdenken. Welke andere keuzes maak ik, maak jij en maken we met elkaar, zodat we straks geen extra dodenherdenking nodig hebben, omdat er inmiddels zoveel oorlogen zijn. Die er overigens al zijn. Het zit voor mij niet in de 2 minuten stilte, of in het leggen van een krans, of op de Dam staan. Het heeft voor mij veel meer te maken met een eigen verantwoordelijkheid en dat we samen verantwoordelijk zijn voor de kleine en grote oorlogen die er woeden. Binnenshuis, buitenshuis, in relaties, tussen collega’s, bedrijven, politieke partijen, landen, religies, partners, families, maar vooral de oorlog die we met onszelf voeren, elke dag weer. Vanmiddag lag ik op een behandeltafel in een kliniek in Keulen en had ik twee minuten met mezelf na een Esoteric Breast Massage behandeling. Ik maak even wat aantekeningen, blijf maar even rustig met jezelf liggen. En dat deed ik. Ik voelde een enorme stilte en die kwam niet van buitenaf. Het was een stilte die in mij zit en die, met behulp van de sessie, nog sterker voelbaar was. Daar lag ik dan, twee minuten met mezelf, in stilte. Ik had mijn eigen herdenking, maar dan niet een dodenherdenking. Ik dacht namelijk aan een aantal dierbare mensen, die zomaar uit het niets in mijn gedachtes kwamen. De een na de ander. Zo mooi om te voelen hoe dichtbij iedereen is, zonder dat ze er fysiek zijn. Zo had ik dus mijn eigen twee minuten stilte, waarbij ik niet aan oorlogen of slachtoffers heb gedacht, maar aan de levenden in mijn leven, waarmee ik een diepe verbinding voel.  En het is deze verbinding die de oorlog in onszelf doet stoppen. En daarmee alle oorlogen. Samen stil zijn kan pas als je eerst met jezelf stil bent. Van daaruit is het onmogelijk om oorlog te voeren, want in die stilte is er niets dan harmonie.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares