Stoel

Vanmorgen was ik oppassen bij vriendin E. op haar jongste dochter (3) en goeie vriendin. Ik had zin om te keten en dan ben ik daar aan het goeie adres. E. kon rustig Sint inkopen doen en ik had wat Q-time met de kids, prima deal. Beide meisjes zijn geweldige mensjes en ik kan altijd enorm met ze lachen. Ze lijken net een getrouwd stel met z’n tweetjes, zeker in de manier waarop ze ruzie maken met elkaar….Ze kunnen enorm leuk spelen samen en dan ineens begint het gekibbel. Dit begint vrij onschuldig met “nietes welles” en als je vervolgens even niet oplet, is het huilen geblazen omdat er aan haren wordt getrokken. Zo ook vanmorgen, en na het haar-trek-incident heb ik beide meisjes samen in een grote stoel gezet en gezegd dat ze daar moesten blijven zitten totdat ze elkaar weer lief vinden. Het werkt het beste als het een stoel is waarin ze behoorlijk dicht op elkaar moeten zitten….we zijn geneigd om ruziende kinderen uit elkaar te halen maar leren ze daar van, dat is de vraag. Ruzie maak je samen, dus waarom het niet samen oplossen. Zet ze samen op een stoel of leg ze samen in één bed (waargebeurd verhaal van iemand die ik ken, twee broers die enorme ruzie hadden moesten samen in één bed slapen) en je nodigt ze uit het samen op te lossen en weer te kiezen voor liefde. Het huilen hield vanmorgen snel op en de meisjes zaten doodstil en super rustig in de grote stoel, ieder met een boekje. Vinden jullie elkaar weer lief, vroeg ik na een tijdje. Ja, dat vonden ze. Een geweldig inspirerende tool, geleerd van iemand die voor mij een lichtend voorbeeld is op het gebied van opvoeden. En volgens mij zou deze stoelmethode ook heel goed werken voor volwassenen……

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares