Suïcide

In het universiteitsblad ‘Folia’ van de HvA en de UVA lees ik dat suïcide doodsoorzaak nummer twee is onder studenten. Zo, die komt even binnen. Eigenlijk wist ik het al, want ik vang al langer geluiden op dat veel studenten last hebben van het leven. Maar om het zo zwart op wit te lezen, doet wat met me. Veel psychische klachten komen voort uit prestatiedruk, keuzestress en de grote veranderingen in een studentenleven. Dat die veranderingen groot zijn, kan ik alleen maar beamen. Mijn eigen studententijd vond ik ook best pittig, maar ik had zo mijn maniertjes, gewoontes en afleidingen waardoor ik rustig verder kon met mijn leven. Ik weet zeker dat er ook in die tijd veel medestudenten rondliepen die het moeilijk hadden, maar daar werd niet echt over gesproken. Het is niet een onderwerp wat je gemakkelijk onder het genot van een biertje tijdens een studentenborrel  in de groep gooit. Je bent jong, de wereld ligt aan je voeten, je bent eindelijk het huis uit en de toekomst lonkt. We willen het vooral leuk en gezellig hebben, toch? Volgens studentenvakbond LSVb heeft bijna de helft van de studenten in Nederland tijdens zijn studie last van psychische klachten. Stress, vermoeidheid en depressie komen het meeste voor. Als zoveel jonge mensen, ogenschijnlijk in de bloei van hun leven, met dergelijke klachten rondlopen, en een aantal van hen er uiteindelijk voor kiest om uit het leven te stappen, wat zegt dit dan over de wereld waarin we leven? Alleen het feit al dat er vandaag de dag meer jongeren rondlopen die gedachtes hebben over zelfmoord, doet bij mij alle alarmbellen afgaan. Zo’n gedachte ontstaat namelijk niet van zaterdag op zondag. Daar is een heel proces aan vooraf gegaan, waarbij iemand steeds meer in het duister tast. Er zit nog veel schaamte op, zo lees ik in het artikel, en er wordt onderling met elkaar nauwelijks over gesproken. We leven in een wereld waar we online 24/7 met elkaar in verbinding zijn, maar het ware contact ontbreekt, zo lijkt het wel. En zou dat gemis aan contact, beginnend met jezelf, de reden kunnen zijn dat we de verantwoordelijkheid die het leven met zich meedraagt, niet meer willen en kunnen dragen? We zijn zo druk met studie, tentamens, werk, presteren en bewijzen, dat we vergeten waar het om gaat in het leven. Ik zeg bewust ‘we’, want dit geldt ook voor mijn eigen generatie. Wij zijn de reflectie voor deze studenten. Zij zien een generatie boven zich, die net zo goed last hebben van hun manier van leven en de keuzes die ze maken. Een generatie waar steeds meer mensen moe en opgebrand zijn, en bezwijken onder de druk die we onszelf en elkaar opleggen. Is mijn generatie werkelijk in contact met zichzelf? Weten wij wie we zijn, ervan uitgaande dat we niet ons werk zijn? Deze week belde een vriend van mij, die ik eigenlijk pas kort ken, en nog nooit live gezien heb. Maar hij voelt wel als een vriend, want ‘kort kennen’ of ‘live gezien hebben’ maken in feite niets uit. Het gaat om contact en er voor elkaar zijn. Hij belde me om te zeggen dat het echt niet goed met hem gaat. Hij was open en eerlijk, en ik was dat ook. Nadat ik ophing, kon ik niet anders dan waardering voor hem voelen. Het is namelijk zoveel makkelijker om te doen alsof het goed gaat, je alles onder controle hebt en het leven je toe lacht. Maar als je niet weet wie je bent, wat je waarde is en daarmee in contact bent, wat valt er dan te lachen? Als er geen contact is, zullen er altijd mensen met psychische klachten zijn, waarvan een aantal uiteindelijk de keuze maakt er een einde aan te maken. Een einde aan een leven wat zo waardevol is, omdat die persoon zelf zo waardevol is. Maar dat wordt in ons drukke bestaan vaak niet (h)erkend en ontmoet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares