Tattoo

Ik heb een tattoo op mijn onderrug. Al jaren. Ik kan je niet vertellen waar mijn tattoo voor staat, of wat voor afbeelding het precies is, omdat ik dat zelf niet zo goed weet. Het is ook lastig in de spiegel kijken kan ik je verklappen. Het enige wat ik me kan herinneren was dat ik iets ronds wilde. Helaas heeft de jongen in kwestie dit niet helemaal begrepen want het lijkt meer op een ei. Een versierd paasei. Maar dit kan ook aan mijn belabberde Spaans gelegen hebben. Verder was ik niet echt toerekeningsvatbaar in die tijd. Een typisch gevalletje van verstandsverbijstering of misschien, nog passender, hartsverbijstering. Ik woonde in die tijd in Cusco in Peru met vriendin D. en was onder de illusie dat ik daar zou gaan werken. Van werken is het echter nooit gekomen, van feesten daarentegen wel. En hoe! En bij die leefstijl (en uitgestelde pubertijd) hoorde een tattoo. Dacht ik. Het leuke is, hij hoort ook bij mij, en ik zou hem ook nooit weg laten halen, alleen hij past niet echt bij mij. Ik heb ook regelmatig verbaasde reacties gehad als mensen mijn tattoo zagen. Jij een tattoo??!! Ik heb nogal een keurig en braaf voorkomen geloof ik. Inmiddels ben ik tien jaar verder en staat mijn tattoo sinds een tijdje op een geheel andere manier in de schijnwerpers. Sinds ik last heb van mijn onderrug, ben ik deze plek extra zorg, liefde en aandacht gaan geven. Lichamen liegen nooit en blijkbaar mag er iets op die plek geheeld worden. Ik vind het zelf wel ironisch dat ik net op deze plek pijn ervaar. Nu heb ik onlangs geleerd dat het goed is om je tattoo te ‘clearen’, in andere woorden, schoon te maken en te ontdoen van energie. Waarom? Omdat een tattoo, net als veel andere dingen, een imprint in zich mee draagt. Nu is een tattoo een permanente imprint in je lichaam en iemand (in mijn geval de Henk Schiffmacher van Cusco) heeft deze imprint in mijn lichaam achtergelaten. Zijn of haar energie zit daar dus ook. Blijvend. Een tattoo krijgt dan meer betekenis dan enkel en alleen een leuk plaatje op je lichaam en je eigen verhaal erachter. Nu ben ik allang blij dat ik geen naam van een vriendje op die plek heb laten zetten, want dat lijkt me hele boeiende situaties opleveren. Ik wisselde in die feesttijd net zo vaak van ‘vriendje’ als van ondergoed, godzijdank staan die niet allemaal op mijn onderrug. Dat zou niet eens gepast hebben…Nee, gelukkig heb ik een paasei die met alle fases en seizoenen mee kan. Het leuke is dat ik sinds mijn weekend zingen vrijwel geen last meer heb gehad van mijn onderrug. Dat paasei van mij heeft blijkbaar een positief tikje gehad. Misschien is dat wel wat mijn onderrug mij probeert duidelijk te maken…dat mijn roeping iets met expressie te maken heeft.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares