Abdulah

Hoe heet je, vraag ik de taxichauffeur, als ik op de achterbank zit, op weg naar mijn afspraak in Keulen. Abdulah, zegt hij, en jij? Hij praat Duits met een woord Engels, ik praat Engels met een woord Duits. Het doet er eigenlijk niet toe welke taal we gebruiken, we begrijpen elkaar. Mariette zeg ik en hij vraagt waar ik vandaan kom. Hij vertelt dat hij 43 jaar in Keulen woont. Heb je hier ook familie, vraag ik. Ja, zijn ouders wonen hier, en ook zijn broer en zus. Het is even stil. Maar ik ben niet getrouwd zegt hij. De manier waarop hij het zegt, klinkt het alsof hij zich verontschuldigd. Hij kijkt even naar achteren, naar mij, om te zien wat ik nu ga zeggen. Ik zeg dat ik ook niet getrouwd ben. Das macht doch niets, zeg ik in mijn Jip en Janneke Duits, jij hebt een relatie met jezelf en met alle mensen om je heen. Ik ook. Hij begint te lachen. Terwijl ik het zeg, voel ik de rijkdom van mijn eigen woorden. Misschien had hij zijn leven anders gezien, bedenk ik mij, of is het vanuit zijn achtergrond belangrijk om getrouwd te zijn en kinderen te hebben. Wie weet. We dragen allemaal plaatjes van hoe het leven had kunnen of moeten zijn in ons, plaatjes die echter vaak niet overeenkomen met de realiteit. De vraag is dan hoe we daarmee omgaan. Ik kijk naar Abdulah en zie een lieve en prachtige man, die ook iets verdrietigs met zich mee draagt. Iemand heeft mij ooit verteld dat het grootste verdriet dat we dragen komt doordat we onszelf missen. Misschien dat we eerst met onszelf mogen trouwen, voordat we in het huwelijksbootje met iemand anders stappen. Met jezelf zijn, in ziekte en gezondheid, tot de dood je scheidt. Jezelf een ring om je vinger schuiven en jezelf beloven dat je altijd trouw blijft aan jou, aan wie jij bent en aan jouw waarheid. En vol van jezelf houden, in al je grootsheid en met al je imperfecties. Ik betaal Abdulah en wens hem een mooie dag. De zon schijnt en volgens Abdulah blijft het de hele dag mooi weer. Prachtige dag om met mezelf te trouwen, ook zonder ring, witte jurk, taart en gasten. Gewoon met mezelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares