Realisatie

Vanmorgen zat ik in een warme tram na een broeierige ochtend werken bij Fawlty Towers hotel en ik had een mooie realisatie. Soms heb ik van die momenten dat ik voel dat er iets zakt, in mijn lijf, en dan wordt iets wat ik weet meer iets wat ik leef. Ik las ergens laatst een mooie spreuk, waar ik nu ook aan moet denken: kennis krijg je door te leren, wijsheid door te leven. Ik realiseerde mij in de tram hoe sterk we allemaal behoefte hebben aan liefde en waardering. En ja, allemaal. En ik realiseerde mij hoe natuurlijk het is om dit te geven, als ik me niet in hou in mijn expressie. Vanmorgen was ik te laat op werk doordat er een boom was omgevallen op de tram rails, en mijn collega van de nachtreceptie had voor mij bijna alles al klaargezet. Ik ken hem nog niet zo goed, maar in wezen doet dit er niet toe. Ik liep binnen en ik zei je bent echt een lieverd. Wat later heb ik hem bedankt, en gezegd dat ik het zo waardeer dat hij alles heeft klaargezet en dat dit zo fijn voelt. Ik wilde tegen hem praten zoals ik dit ook tegen vriendinnen doe, want waarom zou ik bij hem anders zijn in mijn expressie. Ook tegen een andere collega vertelde ik over hem, en wat hij had gedaan en hoe fijn dit was. Als ik in liefde en waardering over iemand praat, ook als deze persoon er niet is, komt dit aan. Ik merk aan mezelf hoe ik verhard als ik niet in waardering en liefde over iemand praat. Als ik een verwijt of een oordeel heb, merk ik wat dit doet met mij, in mijn lichaam. En als iemand in reactie is of in een oordeel naar mij, dan herinner ik mij eraan dat deze persoon behoefte heeft aan liefde en waardering, net als ik. Fijn idee, dat we met z’n allen zo weinig van elkaar verschillen…….zeg maar gerust, helemaal niet.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares