Tolerant

Nederland staat bekend om haar tolerante instelling, waarbij veel mag en wordt geaccepteerd. Prostitutie, drugs, coffeeshops, alcoholverbruik, om er maar een paar te noemen. Tolerant zijn is tot een positieve eigenschap verworven, waarbij Nederland ook regelmatig geroemd wordt om de keuzes die ze maakt. Maar wat is tolerantie eigenlijk? Wil dit zeggen dat we alles maar tolereren, zonder verder nog vragen te stellen of het wel klopt? Ik ervaar steeds meer hoe we als mensen dingen accepteren, of beter gezegd, tolereren, zonder dat er ook maar iemand zich hardop afvraagt hoe ‘normaal’ of ‘gewoon’ het eigenlijk is. Ik merk aan mezelf dat ik wél steeds vaker de vraag stel of iets wel klopt, of eigenlijk, of iets wel logisch en waar is. Ik ruik dagelijks een joint lucht als ik op straat loop. Tolereer ik dit? Tja, ik zal wel moeten. Maar sta ik hierbij stil en stel ik hardop de vraag of dit normaal is? Ja, dat doe ik. Ik had onlangs een mooi gesprek over studenten, de studententijd en hoe veel jonge mensen zich laten meeslepen in keuzes die ze maken omdat het nu eenmaal normaal is. Iederen doet het, het wordt getolereerd, dus dan doe ik het ook. Als je student bent, dan drink je alcohol. Of, zoals ik onlangs hoorde, dan gebruik je drugs. Het slikken van pillen is zo gewoon geworden, dat de meeste studenten vaker drugs gebruiken dan een biertje drinken. Of neem de ontgroening. Om lid te worden van een studentenvereniging, moeten we eerst ontgroend worden. Niemand stelt de vraag waarom, we doen hier gewoon aan mee. Niemand vraagt zich af waarom dit eigenlijk nodig is, om zo respectloos en liefdeloos met je om te laten gaan. Steeds meer jongeren die hun eindexamen hebben gedaan, vertrekken een week naar Roemenië. Daar wordt een week lang gefeest, kost alcohol bijna niets en zijn de meeste een week lang dronken. Ook als je eigenlijk niet zo’n drinker bent, ga je daar tóch naar toe, want tja, iedereen doet dat. Hoe komt het, vraag ik mij af, dat we zo weinig stil staan bij de keuzes die we maken. Zoveel dingen zijn we normaal gaan vinden, maar zijn ze dit ook werkelijk? Maar het hoort er toch bij, wordt vaak gezegd. Maar wie bepaalt dat, vraag ik mij af. Zijn we niet doorgeslagen in wat we tolereren, waarbij we minzaam volgen, zonder onszelf de vraag te stellen: maar is dit wel logisch? Ik zou jongeren en studenten graag een andere reflectie willen meegeven, ze willen laten zien dat er een andere manier van leven is. Deze reflectie is er nog heel weinig en zij zijn wel onze toekomstige generatie. Is dat niet voldoende reden om te stoppen en onszelf de vraag te stellen: is er ook een grens aan wat we tolereren?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares