Topsport & vrouwen

Ik zag onlangs een foto van een voet van een professionele ballerina en ik wist niet wat ik zag. Een gehavende voet, onder de pleisters, wondjes, blaren en tenen die niet natuurlijk op mij overkwamen. Het resultaat van dag in dag uit op spitzen dansen. Na een voorstelling applaudiseren wij voor deze vrouwen, die op hoog niveau dansen. Maar waar applaudiseren wij eigenlijk voor? Ja, voor de prestatie die geleverd wordt, maar ten koste van wat? Gisteren stond er een boeiend artikel in het Parool over vrouwen die aan topsport doen. Het laatste taboe in de topsport is volgens dit artikel onlangs doorbroken, doordat een Australische tennisster heeft aangegeven dat ze door ‘girl things’ is uitgeschakeld. Ze doelde hiermee op haar menstruatie, waarvan de Britten nu zeggen dat ze het moedig vinden dat zij dit benoemd. Gaat vrouw zijn en top sport samen, is een vraag die bij mij opkwam, na het lezen van het artikel. Vrouwelijke topsporters mogen vooral niet klagen, en vooral niet zwak overkomen. Het gaat om presteren, tegen welke prijs dan ook, en dit alles ten koste van de effecten die dit heeft op het lichaam. Maar laten we niet vergeten dat we, sporten of niet, eerst vrouw zijn. Waarom wordt het onderwerp menstruatie nog steeds buiten en binnen de sportwereld onder het tapijt geschoven? Eerlijke vraag van een journalist van The Independant. Maar wat is onze rol hierin, van ons vrouwen, vraag ik mij af. Zijn wij het zelf niet, die het onderwerp vermijden? Met name onder vrouwelijke topsporters lijkt het wel alof we vergeten dat we vrouw zijn. ‘Het gaat uiteindelijk om het scoreboard’, zegt een bekende vrouwelijke snowboarder. Hoe komt het toch dat we zo weinig respect en liefde voor ons lichaam hebben? Van veel ballerina’s en ook turnsters is bekend dat hun menstruatie volledig stopt, door het vele intensieve sporten. Logisch dat het ook verder niet genoemd wordt, want het is er zogenaamd niet. Maar een vrouwelijk lichaam, dat niet ongesteld wordt, dat zou toch genoeg reden moeten zijn om te stoppen en jezelf de vraag te stellen: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Eén gekneusde teen na een dansvoorstelling idem dito. Beroerd en misselijk op de tennisbaan staan en niet tussendoor naar de wc mogen tijdens een wedstrijd, dat klopt toch niet? Voor mij gaan topsport en vrouw zijn niet samen. Dank je wel tennisster Heather Watson voor het doorbreken van een taboe, de eerste stap is gezet. Ik hoop dat er nog velen volgen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares