Topsport

Terwijl Sven nog aan het na treuren is over zijn zilveren medaille kwam mij gisteren ter ore dat hij al jaren pillen slikt voor zijn rug. Hij zegt zelf ”schijtziek” te worden van zijn pijntjes, ook al kan hij de pijn best aan. Door wonderlijke omstandigheden ben ik getuige geweest van zijn pijnlijke rit en wat ik zag was een lichaam dat heel erg veel rust en zorg nodig heeft. Als je kijkt naar de positie waarin schaatsters hun lichaam manouvreren, dan zie je meteen dat het geen natuurlijke houding is voor het lichaam. We zijn niet gemaakt om zo voorover te leunen en het is voor mij niet meer dan logisch dat een rug gaat protesteren met zoveel intensieve training en schaatsritten. Een rug vraagt hier niet om. Ik kijk naar een foto van drie winnaars met medailles om hun nek en vraag mij dan eerlijk af: wie is hier nu eigenlijk de winnaar? Waarom juichen we massaal voor mensen die zo weinig om hun eigen lichaam geven? Als je de medailles even weg denkt, hoe zou het dan werkelijk gaan met Sven Kramer? Dat vind ik pas een interessante vraag, maar het antwoord hierop zullen we nooit krijgen in de media. Het lijkt ook alsof we hier totaal niet in geinteresseerd zijn: we willen een spannende rit zien en na afloop drie oranje geklede mannen op een tribune met glimmende medailles om hun nek. Laten we ons niet teveel verblinden door al dat goud? Ik kijk graag achter het goud, het oranje, de blije gezichten, de feestelijkheden en de nieuwe wereldrecords. De meeste topsporters hebben blessures en gaan zwaar over de grenzen van hun lichaam. Ook hebben veel topsporters te maken met ziektes en zijn ze na hun 35e opgebrand. We hebben geen idee hoe ze dagelijks leven en hoe ze voor zichzelf zorgen, of ze van zichzelf houden en hoe ze in het leven staan. Het enige wat we zien, en volgens mij ook willen zien, zijn mensen die hard trainen, winnen en een prestatie neerzetten. We willen vermaak. Dan ben je iemand, dan word je gezien en val je ook nog in de prijzen. Daarbij levert het mooie tv op en verdienen er veel mensen nog veel meer geld mee. Wij bejubelen mensen die zwaar over hun grenzen gaan, de signalen van hun lichaam negeren, afhankelijk zijn van pijnstillers, masseurs en fysiotherapeuten, en die er werkelijk alles voor over hebben om te winnen. Waarom? Wat zegt dit over ons? Voor mij zijn er geen winnaars noch verliezers, er is alleen wat is. Ik zie een jongen die dusdanig veel pijn heeft en wiens lichaam schreeuwt om aandacht. Liefdevolle en zorgzame aandacht. Zijn coach zal hem dat niet geven, want die wil ook winnen. De vriendin van Sven, wie zal het zeggen, zij is ook topsporter en was in totale paniek toen ze doorkreeg dat haar vriend verloren had. Zal Sven zelf de keuze maken om meer voor zichzelf te zorgen of gaat zijn lichaam uiteindelijk deze keuze maken? De tijd zal het leren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares