Tortillachips

Ik wil iets toegeven…ik ben gek op tortillachips. Nu is dit op zich geen baanbrekend nieuws maar voor mij is het wel een ‘dingetje’. Het zegt namelijk iets over mij en mijn relatie met eten (en dit geval de maischips). Toen ik de keuze heb gemaakt om geen gluten meer te eten, was ik dolblij dat ik wél tortillachips kan eten, deze zijn immers gemaakt van mais. Zodoende heb ik deze chips benoemd tot ultieme snack, die ik altijd, te pas en te onpas, van mezelf mag eten. Ja, ik eet ze ook weleens bij de lunch. Ik vind ze echt super lekker, koop ze van verschillende merken en eet ze ongegeneerd. Ik eet ze vrijwel elke dag dus je zou kunnen spreken van een licht verslavende gewoonte. Een tijdje geleden begon ik echter te voelen hoe enorm zout ze zijn en wat dit met mijn lichaam doet. Ik was in Engeland geweest voor cursus en daar eet ik die rakkers niet, ook al worden ze daar wel verkocht. Bij thuiskomst merkte ik dat zoveel zout helemaal niet goed voelt. Het triggert mijn nervous system en ik word er gehaaster van. In het kader van experimenteren en uit liefde voor mezelf, doe ik afentoe een programma waarin ik iets even niet doe, in dit geval eet. Na ons weekend in Hattem vorige week, kon ik bij terugkomst voelen dat het tijd was voor een tortillachips dieet. Ik heb dat weekend echt enorm lopen snaaien. Afgelopen maandag is mijn programma gestart, ik ga 9 dagen (en inmiddels waarschijnlijk 10) geen tortillachips eten. De eerste paar dagen gingen prima, geen enkel probleem. Maar dan ineens, halverwege de week, dan is de lol van het experiment eraf. Ik kwam thuis van werk en ik had zin in tortillachips. Ik zag heel duidelijk mijn patroon, want zo einde van de dag, als ik thuis ben, en het is nog geen tijd om te eten, ga ik tortillachips eten. Het kan zijn uit verveling, als beloning omdat ik zo goed gewerkt heb, of om niet te hoeven voelen maar dan vooral als ik me heel goed voel. Gisteren had ik weer enorm veel zin (en ja, ik sta dan serieus voor de kast waarin ze liggen en heb ook zelfs de deur even opengedaan..) en het is echt fascinerend om te zien wat voor gedachtes ik dan krijg en hoe krachtig die zijn. Gister voelde ik me super licht, goed en heel helder, en blijkbaar wil ik dit dan ‘weg-eten’. Uiteindelijk ben ik maar nootjes gaan eten, ook zo’n fijne plaatsvervanger. Ik zit inmiddels op dag zes en ik moet zeggen: ik ben enorm blij met dit experiment. Het legt namelijk iets bloot waar ik naar mag kijken. Het mooie van zo’n programma is dat het een uitnodiging is voor commitment, echt een diepere commitment naar mezelf. Ik zeg niet dat ik nooit meer tortillachips zal eten en er zit ook niets strengs achter, het is alleen voor mij wel belangrijk dat ik mij bewust wordt van waarom ik ze eet en dat ik mag voelen dat ik ze niet nodig heb.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares