Tot ziens!

Ik sta bij de uitgang van het crematorium, de mensen lopen langzaam naar buiten toe, sommigen aangedaan, anderen met tranen, en weer anderen ingetogen of uitgelaten. Tot ziens, zeg ik, en kijk ze in hun ogen aan. Wat zeg je tegen iemand die net afscheid heeft genomen van een dierbare, en voor wie, en dit geldt voor velen van ons, een crematorium een plek is waar we liever niet dood gevonden willen worden. Sinds een maand werk ik er als cateringmedewerker en dit is even aftasten, merk ik. Na een gesprek met een collega, kom ik erachter dat ik niet de enige ben, die hier aandacht op heeft.

Zijn we ooit wel de enige met iets wat we ervaren?

“Tot ziens”, zei ik onlangs tegen iemand. Nou, liever niet, kreeg ik als antwoord, ik ben hier al drie keer geweest dit jaar, ik mag hopen dat dit voorlopig de laatste keer is. Een herkenbaar antwoord, wat ik met enige regelmaat krijg. De reactie op die twee woorden, tot ziens, leggen veel bloot; over hoe we naar de dood kijken, en daarmee het leven, en ontwijken, niet willen accepteren, negeren of in weerstand zijn op het feit dat we onderdeel uitmaken van een grotere cyclus, waarover we geen controle hebben.

“Mooie dag” zeg ik, of gewoon “dag”, of “sterkte’; ik probeer wat uit, en kijk hoe het voelt, en valt. Soms zeg ik niks, en kijk ik iemand alleen maar aan. In stilte communiceren we nog veel meer. En dan rolt er weer “Tot ziens” uit mijn mond. “Tot ziens”, krijg ik als antwoord terug, met een grote lach erbij. Ik kijk naar de mensen die langs een zee aan bloemen naar buiten lopen. Het gaat er niet om om wat we zeggen, maar altijd eerst om de energie waarin. Als ik ben afgestemd op radio LIEFDE FM, dan maakt het eigenlijk niet uit wat ik zeg. We voelen altijd eerst de vibratie.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares