Trekking

Na een relax dag in het Eco Resort, waarbij we ons in een herbal bad (in houten tonnen) hebben laten onderdompelen, zijn we de volgende ochtend voor een tweedaagse trekking vertrokken. De ochtend begon verrassend, want na het ontbijt stond het huisdier van de Fransman, een klein uitgevallen paard, voor de ingang van de eetruimte. Ik als echte dierenvriend, leek het een leuk plan het paard te aaien, maar het paard leek dit een minder leuk plan. Hij beet me! Gelukkig had ik vijf lagen kleding aan, waardoor de blauwe plek op mijn rug meeviel….De schrik zat er wel in, zeker toen het paard nog achter me aankwam. James mocht de held spelen, een rol die hem overigens goed ligt. Met een paard in mijn aura en een beurse plek vertrokken we met onze eigen gids en een extra gids van het hotel de bergen in. Heerlijk om weer een keer wat in beweging te zijn en zeker op zo’n mooie dag als deze, want het weer was vrij helder en de zon kwam zelfs nog door. Eerder dan verwacht stopten we voor onze lunch break bij een familie thuis, waar er door de gidsen gekookt wordt. Het eten wordt daar door een andere gids op de motor gebracht. Ongelofelijk dat deze mensen op deze paadjes motor kunnen rijden. Het huis waar we gingen eten, lag enorm afgelegen. Hier wonen oma, haar zoon en schoondochter, haar twee kleinkinderen waarvan er eentje getrouwd is. En van wat we zo konden zien, was er een achterkleindkind op komst. Heel bijzonder om zo een kijkje te mogen nemen in het huiselijke en dagelijkse leven van een familie, waarbij oma druk in de weer was met naaien. De vrouwen dragen hier traditionele kleding die ze zelf maken. Het valt me op dat de keukens hier groot zijn, zodat er veel ruimte is voor een haardvuur waarop de meest heerlijke gerechten gewokt worden. Na ongeveer anderhalf uur was het eten klaar en gingen we met de gehele familie aan tafel. Ik zat als enige vrouw met alle mannen, de vrouwen zaten in de keuken. Ook hier houden ze van een drankje, een soort rijstlikeur (ruikt naar jenever), wat ze zelf brouwen. Heel verradelijk…..het zit in waterflessen dus het lijkt heel onschuldig. Niets is minder waar. Bij het afscheid kon de man des huizes bijna niet meer op zijn benen staan. Ze drinken in kleine glaasjes, die adfundem naar binnen worden gewerkt. Er wordt hierbij flink geproost, uitbundig geklets en handen geschud. Ik als geheelonthouder heb me bij alle eetgelegenheden onttrokken aan dit ritueel maar bracht uiteraard wel een toast uit. Ik blijf liever trouw aan mezelf dan dat ik beleefd ben… Maar dat ook in dit gebied dagelijks flink gedronken wordt, is een normale zaak, zo wist onze gids ons te vertellen. Ook hij wist van innemen, had moeite met nee zeggen, waardoor hij de rest van de dag wat wazig uit zijn ogen keek. In de middag stond er nog een paar uur wandelen gepland, voordat we bij onze homestay aankwamen waar we één nacht zouden overnachten. Hier was ik al de hele dag benieuwd naar….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares