Trouwen

Ik heb heel lang de overtuiging gehad dat ik ooit op een dag zou trouwen. Ik heb geloof ik iets teveel sprookjes geluisterd in mijn jeugd. Er was een fase in mijn leven dat iedereen om mij heen ging trouwen en ik wist eigenlijk niet beter dan dat trouwen erbij hoort. Nu was het lange tijd ook erg standaard om te trouwen omdat het nu eenmaal zo hoort. Typisch een generatie dingetje. Totdat het leven anders loopt, relaties uitgaan,  je meer voor jezelf gaat nadenken en bovenal voelen, en je naarmate je ouder wordt steeds meer overtuigingen overboord gooit. Nu sluit ik niets uit in mijn leven, en heb ik ook niets tegen het huwelijk, maar getrouwd zijn staat niet hoog op mijn ’to be’ lijstje. Gistermiddag vroeg James mij heel spontaan of ik nog zou willen trouwen (nee, hij stond niet op één knie toen hij dit vroeg, dit was naar aanleiding van een gesprek wat we hadden over iemand die net getrouwd was). Altijd leuk om over dit soort dingen te praten. Ik geloof van niet, zei ik, en dat ik er ook niet echt mee bezig ben op dit moment. Zoals het nu is, voelt het goed voor mij. En jij? Ik zou wel willen trouwen, zo zei hij grappigerwijs, want dan weet ik dat je me nooit zal verlaten. Oh, zei ik, ben je daar bang voor dan? Neuh, niet echt. Ik vind dat geen goeie reden om te trouwen, zei ik. Ach, alle mannen hebben verlatingsangst lieverd. Tuurlijk, dat is ook zo. En ik heb wel zin in een feestje, zei James. Nou, dat vind ik ook niet echt een goeie reden om te gaan trouwen zei ik. Of een lekker lang diner, zei James. Nou, dan meer een lunch, zei ik, want ik wil graag op tijd naar bed. Zo kabbelden het gesprek een beetje door, heel ontspannen, en dan ga je opeens nadenken over hoe je een invulling zou gaan geven aan je eigen huwelijk, mocht je ooit besluiten te trouwen. Ik wil wel iets intiems, zei ik. Ik wil alleen mensen uitnodigen die ik in de afgelopen twee jaar gezien heb en echt contact mee gehad heb. Nou, dat wordt dan een héél klein huwelijk, opperde James. Ja, gezellig toch. Ik wil wel mensen kunnen spreken. Het is trouwens wel duur hoor, een huwelijk. Ja, dat waren mijn woorden, hoe kan het ook anders. Ach, je vader betaalt toch wel mee, zei James, dat heeft hij eerder bij je zussen ook gedaan. Tja, of dat nou zo’n goed idee is, en daarbij, die huwelijken zijn beide gestrand. Toen was het gesprek wel klaar, en liepen we heerlijk met onze kop in de zon over de gracht. Het is goed, zoals het nu is. Misschien moet ik wél nog even tegen James zeggen dat ik al heel lang geen ringen meer draag, dus mocht hij opeens in een dolle dwaze bui zijn, hij toch echt iets anders om mijn……pols? moet schuiven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares