Trump & Clinton

Goedemorgen zeg ik vanmorgen stralend tegen twee collega’s van mij. Ik loop langs de receptie en eentje van hen zegt ‘nou, ik vraag me af of het wel zo’n goedemorgen is’. Hoezo niet, zeg ik, om de verkiezingen? Ik trek me nergens iets van aan. Sinds bekend is dat Trump de nieuwe president van Amerika is, ervaar ik geen enkele reactie bij mezelf. Ik had ook geen voorkeur, want bij beide kandidaten krijg je een vuist: bij de een komt die vuist recht op je af, zeer voorspelbaar en zichtbaar, en bij de ander komt de vuist onder tafel, in het geniep, niet recht in je gezicht. Beide zijn echter een vuist, alleen anders in expressie. Wat me al de hele ochtend opvalt is de stroom aan reacties en emoties, zowel online als offline, waarbij voor mij de rode draad een gebrek aan eigen verantwoordelijkheid laat zien.  ‘We zijn in shock’, ‘We zijn boos en in ongeloof’, ‘We voelen ons verdrietig’, “Dit is niet de goedemorgen waar we op hoopten’, ‘We willen de vlag halfstok’, ‘Wat een nare ochtend’, ‘We zijn bang voor de toekomst’, ‘Alles is zwart’, ‘We hebben verandering nodig’, “We moeten de strijd aangaan’ en ook deze, waar ik wel even stil van werd: ‘Ik ben er al de hele dag ziek van. Dát stuk stront. Met een dure hoer als first lady’. Zomaar wat emoties en uitspraken op Facebook, waar mensen hun ongenoegen en frustraties loslaten. Wat zegt dit over ons en onze eigen verantwoordelijkheid? Elke reactie en emotie (wat trouwens ook een reactie is) die we hebben, zegt alles over ons, en in dit geval dus niets over wie de nieuwe president van Amerika is. Inmiddels wordt de immigratiedienst in Canada plat gebeld door Amerikanen die het land uit willen. Herkenbaar, want willen we niet allemaal liever de andere kant opkijken als we weten dat er iets gebeurt wat niet klopt, terwijl we heel goed weten dat we er zelf een aandeel in hebben? Ik zie een tegeltje voorbij komen met de tekst “Vergeet vanavond je klok niet 300 jaar terug te zetten’. Volgens mij zetten we onze collectieve klok al heel lang terug, want wat is er nu werkelijk verandert in de wereld als je het vergelijkt met 300 jaar geleden? Ok, we hebben grotere gebouwen, snelle auto’s, ziekenhuizen, super foods, medicijnen, sportscholen en computers, maar hoe we met elkaar omgaan en hoe we hier samen op aarde leven, is precies hetzelfde. Als dit niet de goedemorgen is die we hoopten dat het zou zijn en als we Trump een stuk stront noemen, dan hebben we nog een boel te leren. Niet alleen over hoe we met onszelf en elkaar omgaan, maar bovenal wat het betekent om werkelijk verantwoordelijkheid te nemen en te leven. Wat weerspiegelt Trump in onszelf? Dat is missschien niet een vraag die we onszelf willen stellen, maar er zit wel degelijk een Trump en een Clinton in ons allemaal. Het is te makkelijk om de Amerikanen de schuld te geven en dat dit alleen iets over de mensen zegt die gestemd hebben. We staan wat er nu in Amerika gebeurt allemaal elke dag toe. Elke dag vindt er corruptie plaats, elke dag worden we omringd door onwaarheden, elke dag praten er mannen respectloos over vrouwen, elke dag vindt er oorlog plaats, we hebben allemaal onze eigen manier van manipuleren, elke dag is er ongelijkheid, elke dag leven we in separatie, elke dag wordt er geld verduisterd, worden er mensen omgekocht, vinden er schandalen plaats en worden er keuzes gemaakt die op geen enkele manier bijdragen aan een eerlijkere wereld.  En elke dag komt er wel een vuist op ons af, of recht in ons gezicht, of geniepig onder tafel. Terwijl ik over de afdelingen loop op werk en de post rondbreng, voel ik wat deze ochtend met mij doet. Ik voel me krachtig, sterk en geniet van alle mensen die ik tegenkom. Ik zie veel mensen de laatste tijd die willen opgeven, die denken dat het nooit meer goed gaat komen. Ik ga nooit opgeven, ook niet omdat Trump nu president is. Er is werk aan de winkel, en dus ook in mijn eigen winkeltje. Zolang ik Trump en Clinton niet in de ogen kan aankijken onder het genot van een kopje thee, zonder enkele vorm van (voor)oordeel of verwijt, dan heb ik ergens naar te kijken. Eigen verantwoordelijkheid heet dat. Dat zou wat mij betreft het nieuwe zwart mogen zijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares