Tuin

Het is heerlijk om in je eigen tuin te zitten, op je eigen stoel, plantjes en bloemen om je heen, tafel om aan te zitten en een hek om je heen. Je eigen vertrouwde plek. Ik zit ook graag in mijn eigen tuin, waar ik alles ken en waar ik dus ook niet snel verrast, uitgedaagd, aangeraakt of wakker geschud zal worden. Vandaag was er zo’n moment dat ik heel sterk kon voelen hoe belangrijk het is dat we soms ook in de tuin van iemand anders gaan zitten. Ok, we kennen de stoelen niet, maar misschien zitten ze wel héél lekker. Ook zou het kunnen zijn dat er bloemen staan die we nog nooit gezien hebben, maar misschien zijn ze wel heel mooi? (ook al dachten we van niet..). Tuurlijk, het zou kunnen dat nét als wij in die andere tuin gaan zitten, de sproeier aangaat en we een beetje nat worden, maar is dat nou zo erg? Of misschien staan er geen stoelen, zoals we gewend zijn, maar is er een schommel of een bank. Best leuk toch, om een keer uit te proberen? Er zit veel comfort in onze eigen tuin, waar we alles en iedereen kennen en we eigenlijk wel weten hoe het eraan toe gaat. Het is een plek waar we kunnen uitrusten en opladen. Maar het zijn juist die andere tuinen, waar we zoveel over onszelf leren, waar we worden uitgenodigd om ons misschien kwetsbaar op te stellen en waar we ons wellicht soms wat ongemakkelijk voelen. Het zijn de andere tuinen, waar we in contact komen met talenten in onszelf, waarvan we niet wisten dat we ze hadden. Het zijn de andere tuinen waar we mogen ruiken aan andere bloemen, waar we mogen zitten op een andere stoel, waar er wellicht meer schaduw is zodat we wat kunnen afkoelen en waar er een tafel staat waar wellicht mensen aan zitten die we nog nooit gezien hebben. Andere tuinen nodigen ons uit tot groei, tot evolutie en tot intimiteit. Een interessante vraag zou zijn: welke tuinen vermijd ik nog graag en waarom is dat zo?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares